Då Maria Parr debuterte som barnebokforfattar med boka Vaffelhjarte i 2005, fekk ho rosande kritikk, vart nominert til Bragepris og fekk Nynorsk barnelitteraturpris. Debutboka er omsett til sju språk. I desse dagar kjem Parr med den vanskelege andreboka. Før boka er i bokhandlane, har fem land kjøpt historia om Tonje Glimmerdal som er det einaste barnet i Glimmerdalen og den tøffaste jentungen dalen har sett på lenge.

– Eg har skrive om ein unge med mykje plass rundt seg. For meg er det ein draumesituasjon for ein unge, mykje plass og alle dei vaksne for seg sjølv. Eg har reist ein del rundt på skular og lese frå Vaffelhjarte. Når eg har fortalt om dette prosjektet, om einsame Tonje, har ungane reagert med å seia at det går ikkje, det må vera fleire ungar i boka! Eg har høyrt på dei.

– Tonje Glimmerdal er nærast ei nynorsk Pippi Langstrømpe?
– Ja, ho er ei jente som tek plass på alle vis. Ho er nok slik ein gjerne skulle ønskja at ein var sjølv, men ho er sårbar òg.

– Mange barnebokforfattarar i dag eksperimenterer. Du skriv derimot tradisjonelt – éi samanhengande historie frå eit tradisjonelt samfunn.
– Då eg var på manusseminar for ein del år sidan, vart eg overraska over at det var greitt at eg skriv gammaldags. Det er på det viset eg likar å skriva, og det er slike bøker eg sjølv sette pris på som barn. Det var ein utruleg lette at eg kunne skriva slik; enkle bøker der eg kunne bruka mitt miljø og min bakgrunn.

– Mange meinte den første boka di kunne minna om Astrid Lindgren. Det gjer òg boka om Tonje Glimmerdal. Kva forhold har du eigentleg til Astrid Lindgren?
– Lindgrens bøker er nok dei som har gjort aller størst inntrykk på meg. Eg har sjølvsagt lese anna enn Lindgren, og ein lærer jo heile tida, men det er noko eige med dei barnebøkene som har sett spor når ein er liten. Lindgren fekk til noko så ufatteleg fint. Ho spela på strenger både hjå barn og vaksne.

– Handlar det å skriva barnebøker om det ein sjølv lika å lesa som barn, og korleis ein sjølv opplevde verda?
– Ein kan vanskeleg skriva ut frå nokon annan enn seg sjølv. Utgangspunktet må vera korleis eg opplevde verda. Og eg må hugsa det rett. Det er lett å romantisera barndomen, men som forfattar må ein ikkje berre gjera det, ein må òg skriva om alt det vanskelege i eit barneliv. Eg beundrar ungdomsbokforfattarar fordi dei skriv om alt det pinlege og rare som skjer i den alderen, ein alder det nok er vanskelegare å koma på avstand til. Barndomen er på mange vis meir ufarleg, men det er òg ein alder med sorg, redsle og sakn.

– I mange barnebøker er det eit nivå som er tenkt for vaksne. Kva tenkjer du om slikt?
– Eg merkar at det er vanskeleg å la vera, men det kjennest ikkje bra å lesa noko for ungar som er skrive for vaksne. I boka Vaffelhjarte har eg nokre vitsar som går over hovudet på ungane. Det er ikkje bra. Eg vil skriva på premissane til ungane og berre det.

– Du har reist mykje rundt på skular med den første boka di. Har møta med lesarane hatt noko å seia for andreboka?
– Når eg skriv, må eg tenkja minst mogleg på lesarane, bortsett frå at eg vil skriva slik at ungar forstår. Men ser eg føre meg ein hestesko med fjerdeklassingar, er det nærast umogleg å skriva. Det er nok difor det har teke litt tid før andreboka kom.

– I barnebøker eksperimenterer ein òg med kor grensa går for kva barn toler. Kva tenkjer du om kor grensa går for kva ein kan skriva om i ei barnebok?
– Grensa går der ein tek håpet frå ungane. Det er ikkje rett å skriva solskinshistorier, og ungar vil gjerne høyra om det vanskelege i livet. Men tek ein frå ungar håpet, har ein gjort noko verkeleg stygt. Kanskje det er gammaldags å tenkja slik, men eg har tru på forteljinga og på at forteljinga formar vår måte å tenkja på. Ein treng hinder og vanskar i ei historie, men det må ikkje vera håplaust. Får ein til det, kan ein skriva om vanskelege emne. Tenk på Brødrene Løvehjerte. Den boka har ein tung tematikk, men ein sit likevel att med kjensla av at det gjekk bra, seier Maria Parr.