Ei oppteljing tysdag ettermiddag synte at det var minst 22 norske mediefolk på jobb i Haiti: Fem frå VG, fire frå TV 2, tre frå NRK, tre frå Dagbladet, to frå Aftenposten, to frå Dagsavisen, to frå Adresseavisen/Bergens Tidende og ein frå NTB. Til samanlikning har til dømes den norske Røde Kors sendt kring 15 medarbeidarar til Haiti, medan den norske avdelinga av Leger uten grenser så langt har sendt seks, får Dag og Tid opplyst.

Skribent Jan Arild Snoen banna i kyrkja sist søndag, da han stilte det enkle spørsmålet på bloggen sin: Kvifor er det så mange norske journalistar i Haiti? Han utdjupa spørsmålet slik: «Tilføres norske mediers dekning av Haiti-jordskjelvet noe kvalitativt av at det er norske journalister der? Tar deres tilstedeværelse ressurser vekk fra nødhjelpsarbeidet», spurde Snoen.

Da fagbladet Journalisten tok opp dette utspelet, stilte norske redaktørar og journalistar seg uforståande til problemstillinga. Kjell Dragnes, utanriksredaktør i Aftenposten, nøydde seg med å vise til ein artikkel av den Haiti-utsende journalisten Alf Ole Ask som skildra korleis han hadde spandert hotellfrukost på sjåføren sin og seks familiemedlemmer.
«Det er viktig å få verdens øyne opp for det som skjer», meinte utanriksredaktør Stein Bjøntegaard i NRK.

På bloggen til Snoen kom meir kontante responsar, til dømes denne frå TV 2-journalist Kjetil Iden, som sjølv er på jobb i Haiti: «Eg er enig med Snoen i at omfanget av katastrofen ikkje tilseier at det er 20 norske journalister her i Haiti. Det burde vore 200.»
Reiselivsjournalist Jan Gunnar Furuly var enda meir direkte i kommentarfeltet: «Hvorfor i huleste heiteste er det ingen norske bloggere som har tatt samfunnsansvaret og reist til Haiti?»

Knappe ressursar
Redaktørane og journalistane har sjølvsagt rett i at verda må få vite om kva som skjer i Haiti, og den enorme mediedekninga bidreg til å skaffe midlar både gjennom innsamlingsaksjonar og statlege løyvingar. Dei pengane vil kome godt med – på sikt. Men i den akutte krisesituasjonen rett etter jordskjelvet er det ikkje pengemangel som er det største problemet for hjelpa til folk i Haiti. Det er andre ting som skaper flaskehalsar for bistanden: Kapasiteten på flyplassen ved Port-au-Prince er sprengt, dermed er det store problem med å få inn forsyningar og feltsjukehus. Det er mangel på mat og vatn, svært knapt med drivstoff og vanskeleg å transportere både folk, naudproviant og medisinsk utstyr rundt i landet.

Når vi òg veit at store delar av hovudstaden ligg i ruinar og hundretusenar av menneske manglar tak over hovudet, er det ein underleg klang i Twitter-meldinga som Dagbladet-journalist Siril K. Herseth sende ut 17. januar: «Hvis noen kjenner noen i Port-au-Prince, spør om de har husly til tre hyggelige folk fra Dagbladet.»
I eit nettmøte med lesarane blir Adresseavisen-utsendte Rune Petter Ness og Svein Inge Meland spurde: «Har dere OK tilgang på vann og mat?» Dei svarer: «De har mat her – uten at jeg skjønner hvordan hotellet klarer å skaffe varene.» Ja, slikt kan ein lure på.

Det er ingen grunn til å tru at dei norske journalistane i Haiti ikkje har dei beste intensjonar med arbeidet sitt, og dei arbeider hardt under vanskelege forhold. Men mediefolka i Haiti legg uunngåeleg beslag på køyrety, sjåførar, drivstoff, mat, vatn og innkvartering som befolkninga og hjelpeorganisasjonane sårt kunne trenge. Journalistane kan ikkje bere inn alt dei treng i ein ryggsekk.
Og om vesle Noreg åleine har sendt 22 mediefolk, kan vi trygt rekne med at det er over tusen journalistar og kamerafolk frå heile verda i Haiti. (Dersom alle land hadde sendt like mange mediefolk som Noreg i høve til folketalet, ville det vore omtrent 33 000 journalistar i Haiti no.)

– Send heller legar
Så gale er det heldigvis ikkje, men dei store TV-selskapa er mannsterkt til stades. 18. januar hadde CBS og CNN kring 50 medarbeidarar kvar i Haiti, medan Fox News hadde 25, skriv magasinet The New Republic. Redaktør Noam Scheiber påpeikar at «journalistane må ete, drikke og fraktast rundt. Dei ender ofte med å tigge forsyningar som var tiltenkte jordskjelvofra, eller dei driv opp prisen på dei varene som er tilgjengelege.»

Scheiber luftar ideen om å innføre ei ordning med ein såkalla pressepool i katastrofesituasjonar som den i Haiti. Ein pool vil seie at media lagar ein avtale om kor mange journalistar som skal sendast ut, og om å dele på det produserte stoffet. Slike løysingar er vanlege ved mange pressekonferansar og ved store hendingar der det er trongt om plassen for media.

Haiti-satsinga til somme av TV-selskapa minner om store militæroperasjonar. Amerikanske NBC åleine skal ha brukt fem privatfly på å få inn folk og utstyr, i tillegg til lokal helikoptertransport, og har òg væpna vakter for journalistane sine, melder Reuters. I lys av dette kan ein skjøne ein mann på gata i Port-au-Prince, skildra i ei bisetning av australske ABC. Mannen hytta med neven mot det utanlandske TV-teamet, og ropte: «Fleire legar, færre journalistar!»