JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

MusikkMeldingar

Blomar og kjæledyr

Cassandra Jenkins har laga ein verdig oppfølgjar til det kritikarroste albumet frå 2021.

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Cassandra Jenkins sleit seg ut på turnear i kjølvatnet av det førre albumet ho gav ut.

Cassandra Jenkins sleit seg ut på turnear i kjølvatnet av det førre albumet ho gav ut.

Foto: Pooneh Ghana

Cassandra Jenkins sleit seg ut på turnear i kjølvatnet av det førre albumet ho gav ut.

Cassandra Jenkins sleit seg ut på turnear i kjølvatnet av det førre albumet ho gav ut.

Foto: Pooneh Ghana

4031
20240628
4031
20240628

Rock

Cassandra Jenkins:

My Light, My Destroyer

Dead Oceans/Playground

Er dei første sekunda på eit album viktigare no enn nokon gong før? Det er lett å gå vidare til noko anna om ikkje det ein høyrer, i tilstrekkjeleg grad maktar å fange merksemda. Du skal likevel ha ganske knapt med tid for ikkje å la deg gripe av anslaget på My Light, My Destroyer, den nye plata til Cassandra Jenkins – i alle fall om du er av typen som prøver å få med deg kva artisten faktisk prøver å formidle, i ord og tone, og ikkje berre brukar musikk som bakgrunnslyd.

«I think you’ve mistaken my desperation for devotion», heiter det i den aller første verselina på «Devotion», over ein enkel kassegitar. Vi snakkar om ei misforståing som potensielt gjer at alt kjem skeivt ut, presist og sårt skildra av balansekunstnaren Jenkins, idet ein ståbass tek til å klatre rundt i songen, slik han i si tid gjorde det på Van Morrisons Astral Weeks (1968) – og eg er fanga.

Gløden tend att

My Light, My Destroyer er det tredje albumet til Jenkins og følgjer opp An Overview on Phenomenal Nature, ei av dei finaste platene som kom i 2021. Snart to år har gått sidan eg sist hadde gleda av å høyre henne, ein sein sommarkveld i Bergen Kunsthall i 2022.

Den førre plata gav Jenkins ein del merksemd og lét henne turnere vidt og breitt i kjølvatnet, men sleit henne også ut – ho hamna i ein situasjon der ho kjende på eit visst momentum og burde gi full gass, samstundes som ho trong ein pause.

Det er ingen god miks. Eit nytt album vart ferdigstilt, men resultatet var ikkje godt nok. Det som er att av dette materialet på My Light, My Destroyer, har gått gjennom ein vesentleg transformasjon, etter at tida fekk gå og gjere sitt, og ein glød atter vart vekt i artisten. Det skal vi vere glade for. Årets plate står støtt side om side med den som kom for tre år sidan.

Også denne gongen gjer Jenkins suggestiv, men kontrollert bruk av enigmatiske feltopptak («Shatner’s Theme») som får akkurat nok plass, inkludert ei fin stund med stjernekiking saman med mora («Betelgeuse»). Desse elementa er ikkje fikse påhitt, men tilfører albumet som heilskap ein eigen intimitet.

Eit anna markant grep på My Light, My Destroyer er at Jenkins nokre stader syng og les om kvarandre, som på «Omakase» (nøkkelsporet albumet hentar tittel frå), som også gjer flott bruk av strykarar. «Delphinium Blue», som også byggjer på ein vellukka miks av vokal, resitasjon og koring, er typisk for Jenkins’ kresne detaljrikdom, med mjukt og melodisk basspel ved Spencer Zahn, laus perkusjon ved Kosta Galanopolos og kledeleg synt ved Michael Coleman. Det er godt å vere i songen.

Kvardagserfaringar

«Delphinium Blue» hentar inspirasjon frå ei tid der Jenkins arbeidde i ein blomsterbutikk, og det er ikkje den einaste songen som tek utgangspunkt i livserfaringar rotfesta i den underlege kvardagen – «Petco» fører oss ut på vandring gjennom ein kjæledyrbutikk, med ein Jenkins som lener seg tydelegare mot eit tradisjonelt rockeuttrykk enn det vi er vande med, med sagande, elektriske riff («Clams Casino» er også eit døme på dette).

Dette tilfører My Light, My Destroyer eit litt lausare og meir variert preg enn det gjennomgåande delikate og tidvis vevre førre albumet, og det gir Jenkins høvet til å ha føtene solid planta på bakken òg, medan blikket flakkar mot stjernehimmelen og hovudet kavar med dei store spørsmåla.

For verkeleg å verdsetje musikken til Cassandra Jenkins må ein prøve å få auge på det store sjølv den minste gesten kan romme. «Tape and Tissue», som inst inne er ein blå jazzballade, er ein av desse songane som opnar seg i noko nytt på tampen, der finstilte nyansar dreg stemninga i ei ny retning og ein skugge fell over alt. Det er elegant gjort, men fort forbi – slik det stiller seg med så mangt.

My Light, My Destroyer er ute 12. juli.

Øyvind Vågnes

Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Rock

Cassandra Jenkins:

My Light, My Destroyer

Dead Oceans/Playground

Er dei første sekunda på eit album viktigare no enn nokon gong før? Det er lett å gå vidare til noko anna om ikkje det ein høyrer, i tilstrekkjeleg grad maktar å fange merksemda. Du skal likevel ha ganske knapt med tid for ikkje å la deg gripe av anslaget på My Light, My Destroyer, den nye plata til Cassandra Jenkins – i alle fall om du er av typen som prøver å få med deg kva artisten faktisk prøver å formidle, i ord og tone, og ikkje berre brukar musikk som bakgrunnslyd.

«I think you’ve mistaken my desperation for devotion», heiter det i den aller første verselina på «Devotion», over ein enkel kassegitar. Vi snakkar om ei misforståing som potensielt gjer at alt kjem skeivt ut, presist og sårt skildra av balansekunstnaren Jenkins, idet ein ståbass tek til å klatre rundt i songen, slik han i si tid gjorde det på Van Morrisons Astral Weeks (1968) – og eg er fanga.

Gløden tend att

My Light, My Destroyer er det tredje albumet til Jenkins og følgjer opp An Overview on Phenomenal Nature, ei av dei finaste platene som kom i 2021. Snart to år har gått sidan eg sist hadde gleda av å høyre henne, ein sein sommarkveld i Bergen Kunsthall i 2022.

Den førre plata gav Jenkins ein del merksemd og lét henne turnere vidt og breitt i kjølvatnet, men sleit henne også ut – ho hamna i ein situasjon der ho kjende på eit visst momentum og burde gi full gass, samstundes som ho trong ein pause.

Det er ingen god miks. Eit nytt album vart ferdigstilt, men resultatet var ikkje godt nok. Det som er att av dette materialet på My Light, My Destroyer, har gått gjennom ein vesentleg transformasjon, etter at tida fekk gå og gjere sitt, og ein glød atter vart vekt i artisten. Det skal vi vere glade for. Årets plate står støtt side om side med den som kom for tre år sidan.

Også denne gongen gjer Jenkins suggestiv, men kontrollert bruk av enigmatiske feltopptak («Shatner’s Theme») som får akkurat nok plass, inkludert ei fin stund med stjernekiking saman med mora («Betelgeuse»). Desse elementa er ikkje fikse påhitt, men tilfører albumet som heilskap ein eigen intimitet.

Eit anna markant grep på My Light, My Destroyer er at Jenkins nokre stader syng og les om kvarandre, som på «Omakase» (nøkkelsporet albumet hentar tittel frå), som også gjer flott bruk av strykarar. «Delphinium Blue», som også byggjer på ein vellukka miks av vokal, resitasjon og koring, er typisk for Jenkins’ kresne detaljrikdom, med mjukt og melodisk basspel ved Spencer Zahn, laus perkusjon ved Kosta Galanopolos og kledeleg synt ved Michael Coleman. Det er godt å vere i songen.

Kvardagserfaringar

«Delphinium Blue» hentar inspirasjon frå ei tid der Jenkins arbeidde i ein blomsterbutikk, og det er ikkje den einaste songen som tek utgangspunkt i livserfaringar rotfesta i den underlege kvardagen – «Petco» fører oss ut på vandring gjennom ein kjæledyrbutikk, med ein Jenkins som lener seg tydelegare mot eit tradisjonelt rockeuttrykk enn det vi er vande med, med sagande, elektriske riff («Clams Casino» er også eit døme på dette).

Dette tilfører My Light, My Destroyer eit litt lausare og meir variert preg enn det gjennomgåande delikate og tidvis vevre førre albumet, og det gir Jenkins høvet til å ha føtene solid planta på bakken òg, medan blikket flakkar mot stjernehimmelen og hovudet kavar med dei store spørsmåla.

For verkeleg å verdsetje musikken til Cassandra Jenkins må ein prøve å få auge på det store sjølv den minste gesten kan romme. «Tape and Tissue», som inst inne er ein blå jazzballade, er ein av desse songane som opnar seg i noko nytt på tampen, der finstilte nyansar dreg stemninga i ei ny retning og ein skugge fell over alt. Det er elegant gjort, men fort forbi – slik det stiller seg med så mangt.

My Light, My Destroyer er ute 12. juli.

Øyvind Vågnes

Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid

Emneknaggar

Fleire artiklar

Dei som meinte at Viktor Orbán ville skape bråk i EU i tida med ungarsk formannskap, har fått rett. Her helsar han på Frankrikes president Emmanuel Macron under eit EU-toppmøte i 2023.

Dei som meinte at Viktor Orbán ville skape bråk i EU i tida med ungarsk formannskap, har fått rett. Her helsar han på Frankrikes president Emmanuel Macron under eit EU-toppmøte i 2023.

Foto: Omar Havana / AP

Samfunn

Bråkmakar øvst ved bordet

Den største urokråka internt i EU har overteke formannskapen i EUs ministerråd. Mest påverknad framover kan Viktor Orbán kome til å ha i Europaparlamentet.

Eva Aalberg Undheim
Dei som meinte at Viktor Orbán ville skape bråk i EU i tida med ungarsk formannskap, har fått rett. Her helsar han på Frankrikes president Emmanuel Macron under eit EU-toppmøte i 2023.

Dei som meinte at Viktor Orbán ville skape bråk i EU i tida med ungarsk formannskap, har fått rett. Her helsar han på Frankrikes president Emmanuel Macron under eit EU-toppmøte i 2023.

Foto: Omar Havana / AP

Samfunn

Bråkmakar øvst ved bordet

Den største urokråka internt i EU har overteke formannskapen i EUs ministerråd. Mest påverknad framover kan Viktor Orbán kome til å ha i Europaparlamentet.

Eva Aalberg Undheim

Foto: AP / NTB

MusikkMeldingar
Øyvind Vågnes

Springsteens «før og etter»

Det går an å skrive ei heil bok om Born in the U.S.A., i alle fall om forfattaren heiter Steven Hyden.

I 2018 var det varmerekordar fleire stader i landet.

I 2018 var det varmerekordar fleire stader i landet.

Foto: Erik Johansen / NTB

Ordskifte
ØyvindNordli

«Det er absurd at dei fremste klimaforskarane i Noreg skulle bli samde om å lure resten av folket til å tru noko som ikkje er sant.»

Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Slik er byen Roma teikna i Nürnberg-krønika.

Foto: Terje Tøgard / Orfeus

BokMeldingar
Gjert Vestrheim

Ein milepåle i europeisk bokhistorie

Hartmann Schedels verdshistorie, som vart trykt i Nürnberg i 1493, er mor til alle salongbordbøker.

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Foto: Seacia Pavao / Focus Features LLC

FilmMeldingar

Armert film

JEREVAN: Filmfestivalen i den armenske hovudstaden Jerevan er like kontrastfull som byen.

Håkon Tveit
Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Paul Giamatti i rolla som Paul Hunham og Dominic Sessa som Angus Tully i den nyaste filmen til Alexander Payne.

Foto: Seacia Pavao / Focus Features LLC

FilmMeldingar

Armert film

JEREVAN: Filmfestivalen i den armenske hovudstaden Jerevan er like kontrastfull som byen.

Håkon Tveit

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis