Bok

Kommunepoesi

Gro Dahle skriv slyngjande hyllingsdikt som syner namngjevingskrafta.

Gro Dahle har skrive ei rekkje bøker i fleire sjangrar sidan debuten i 1987.
Gro Dahle har skrive ei rekkje bøker i fleire sjangrar sidan debuten i 1987.
Publisert

Gro Dahles nye diktbok, Elskede grøftekant, er i sin heilskap vigd kommunen.

Ordet og fenomenet kommune, som osar av noko abstrakt, kontorgrått, treigt og byråkratisk, verkar å ha engasjert poetar i dei seinare år. Tidlegare i år debuterte Johanne Fronth-Nygren med Vannverk (2022). Kommuneslagord var ein sentral ingrediens i Kjersti Bjørkmos Om du hadde bodd her hadde du vært hjemme nå (2019), og Morten Langeland gav i 2015 ut Den egentlige kommunen. Til slutt i boka takkar Dahle svensken Jimmi Alm og kommunepoesiprosjektet hans. Ja, i denne samanhengen er det verdt å nemne at kommunen også blei dikta om på 1970-talet, til dømes i svensken Erik Beckmans diktbok Den kommunale kroppen (1979). Kommunen er altså ikkje framand grunn for poesien.

Kvifor ei geografisk, politisk eining, eit anonymt forvaltningsnivå, mindre spektakulært og instagramvennleg enn til dømes meir overordna organ, attpåtil sett på som gammaldags, blir til motiv for ei diktbok, har sannsynlegvis å gjere med trongen til fellesskap og inkludering, for alle bur jo i ein kommune.

Kommunen omfamnar individet og syner at det, ja, og diktet sjølv, inngår i samanhengar som ikkje berre startar utanfor inngangsdøra, men også strekkjer seg inn i husværet ein bur i, som det kommunale vatnet, til dømes. Kommunen tek hand om oss frå vogga til grava: «De døde skal ingen steder./ Det er kommunen som eier dem nå / De sitter i de store trærne/ og dingler med føttene.»

Trass i at diktboka i laupet av dei elleve seksjonane rører seg over heile registeret av kommunale tenester og også grip fatt i kommunens hunger etter nye parkeringsplassar og glede over å felle gamle tre, er det framfor alt ei hylling av kommunen, om enn eget slett ikkje er sikker på om det er gjensidig: «Og jeg er glad i denne kommunen,/ men usikker på om den i det hele tatt vet om meg./ Om den bare later som.»

Det Dahle gjer, og som få gjer etter poeten, er at ho «åpner kommunen» som ein «hermetikkboks», slik at den dorske kommunen «våkner, snur seg over på siden/ og reiser seg opp i et lokalsamfunn». I Dahles poesi blir kommunen avsjela og besjela. Men det som utmerker dikta, er at dei ved å namngi og gjenta, i strøymande sekvensar, manar fram ein fylde og eit pulserande mangfald av både gjenstandar, menneske, vesen, plantar og dyr. Kommunen formeleg veks. Og det er vent og suggererande.

Digital tilgang – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.


Eller kjøp eit anna abonnement