Underhaldande og farleg
Satan og hoffet hans snur opp ned på kvardagsliv og anna liv i frisk og temposterk framsyning.
Simon K. Boberg har regien på framsyninga basert på romanen til Mikhail Bulgakov.
Foto: Den Nationale Scene
Les også
Ragnhild Hemsing og Tor Espen Aspaas i Griegs villa på Troldhaugen.
Foto: Thor Brødreskift
Grieg på sitt beste
Les også
Per Gynt. Illustrasjon av Peter Nicolai Arbo i Peter Christen Asbjørnsens Norske Folke- og Huldre-Eventyr i Udvalg (1879).
Ålmenn solrenning
Les også
Vidar Magnussen og Tim Crouch på scena i Bergen.
Foto: Thor Brødreskift
Slik kan teater også vere
Les også
Seglfly i skum: Herbert Nordrum som Peer Gynt, saman med Ragnhild Hemsing på hardingfele.
Foto: Thor Brødreskift
Festspillene ville ta utfordringa med å skapa ein verkeleg minneverdig Peer Gynt, men gjekk utanom.
Les også
Ragnhild Hemsing og Tor Espen Aspaas i Griegs villa på Troldhaugen.
Foto: Thor Brødreskift
Grieg på sitt beste
Les også
Per Gynt. Illustrasjon av Peter Nicolai Arbo i Peter Christen Asbjørnsens Norske Folke- og Huldre-Eventyr i Udvalg (1879).
Ålmenn solrenning
Les også
Vidar Magnussen og Tim Crouch på scena i Bergen.
Foto: Thor Brødreskift
Slik kan teater også vere
Les også
Seglfly i skum: Herbert Nordrum som Peer Gynt, saman med Ragnhild Hemsing på hardingfele.
Foto: Thor Brødreskift
Festspillene ville ta utfordringa med å skapa ein verkeleg minneverdig Peer Gynt, men gjekk utanom.
Den Nationale Scene, Hovudscenen
Mikhail Bulgakov:
Mesteren og Margarita
Omsett av Erik Egeberg
Tilrettelegging og regi: Simon K. Boberg
Komponist: Fredrik Saroea
Musikarar: Kjetil Møster og Stian Balducci
Scenografi, kostyme og lysdesign: Edward Lloyd Pierce
Å lage teater av Mikhail Bulgakovs rike og mangfaldige meisterroman er ingen spøk. Mykje må skjerast bort, men danske Simon Boberg har ikkje gjort større skade på originalen enn ein måtte rekne med – sjølv om framsyninga er blitt nokså fragmentarisk. Så har han – for å sikre teatersuksessen? – gjort litt meir ut av det komiske enn av det samfunnskritiske. Men ikkje meir enn at også det er med, og dels aktualisert til å passe inn i vår tid. Som heilskap fungerer dette bra. Og magien, som er ein viktig del av denne historia, har teateret fått imponerande godt til.
Mesteren og Margarita er ei historie med ulike stilnivå og fleire lag. Eitt er det som går føre seg i Moskva anno 1930, med tendens til systemkritikk (som var livsfarleg den tida boka blei til i) og alt oppstyret Satan/ Woland (Fredrik Saroea) med følgjet sitt skapar. Eit anna er den vakre kjærleikshistoria mellom den noko veike, litt Faust-liknande Mesteren (Herman Bernhoft) og Margarita (Irene Waage), som har den varmen og styrken han manglar. Dette kunne fått større plass.
«Når den sentrale heksesabbaten inneheld fine hint til Russland anno vår eiga tid, gir det meg ei kjensle av at vegen frå Stalin til Putin ikkje er særleg lang.»
Jan H. Landro om Mesteren og Margarita
Og så det sterke møtet mellom Jesus Kristus (Knut Erik Engemoen) og mannen som kan dømme eller fri han, Pontius Pilatus (Svein Harry Schöttker-Hauge). Konfrontasjonen, og samforstanden, mellom dei to er som ein eigen, tankevekkjande roman i romanen (skriven av Mesteren). Den fine samanhengen Bulgakov har skapt mellom dei ulike nivåa, maktar ikkje sceneversjonen heilt å gjenskape.
Ein styrke ved denne framsyninga er at regien har klart å aktualisere teksten, utan at det blir overdrive tydeleg. Rett nok verkar trongen til å knyte handlinga til Bergen litt lettvint og forsert. Men når den sentrale heksesabbaten inneheld fine hint til Russland anno vår eiga tid, gir det meg ei kjensle av at vegen frå Stalin til Putin ikkje er særleg lang. At Bulgakov var ukrainar, gir ekstra djupne til akkurat dette. Heksescenene er elles eit høgdepunkt i spelet, slik dei tek vare på både det burleske og den svarte humoren frå originalteksten.
Skodespelarprestasjonane er jamt over gode. Saroea – kjend som sjef for det bergenske punkrockbandet Datarock, men heilt utan teaterrøynsle – verkar noko bunden i rørsler og tale, men frisknar merkbart til straks han får ein gitar mellom nevane («Sympathy For the Devil»). Med litt meir speletid kan det komme seg. Som Satans assistent speler Eirik del Barco Soleglad på det meste han har, og det er ein heil del. Irene Waage er ei fryktlaus Margarita, medan Meisteren i Herman Bernhofts utføring verkar litt tam. Til gjengjeld glitrar Kristi-Helene Engeberg som den smådjevelske katten Behemot, og Schöttker-Hauge leverer ein Pilatus som gjer inntrykk.
Jan H. Landro
Jan H. Landro er forfattar, journalist og fast teatermeldar i Dag og Tid.
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Den Nationale Scene, Hovudscenen
Mikhail Bulgakov:
Mesteren og Margarita
Omsett av Erik Egeberg
Tilrettelegging og regi: Simon K. Boberg
Komponist: Fredrik Saroea
Musikarar: Kjetil Møster og Stian Balducci
Scenografi, kostyme og lysdesign: Edward Lloyd Pierce
Å lage teater av Mikhail Bulgakovs rike og mangfaldige meisterroman er ingen spøk. Mykje må skjerast bort, men danske Simon Boberg har ikkje gjort større skade på originalen enn ein måtte rekne med – sjølv om framsyninga er blitt nokså fragmentarisk. Så har han – for å sikre teatersuksessen? – gjort litt meir ut av det komiske enn av det samfunnskritiske. Men ikkje meir enn at også det er med, og dels aktualisert til å passe inn i vår tid. Som heilskap fungerer dette bra. Og magien, som er ein viktig del av denne historia, har teateret fått imponerande godt til.
Mesteren og Margarita er ei historie med ulike stilnivå og fleire lag. Eitt er det som går føre seg i Moskva anno 1930, med tendens til systemkritikk (som var livsfarleg den tida boka blei til i) og alt oppstyret Satan/ Woland (Fredrik Saroea) med følgjet sitt skapar. Eit anna er den vakre kjærleikshistoria mellom den noko veike, litt Faust-liknande Mesteren (Herman Bernhoft) og Margarita (Irene Waage), som har den varmen og styrken han manglar. Dette kunne fått større plass.
«Når den sentrale heksesabbaten inneheld fine hint til Russland anno vår eiga tid, gir det meg ei kjensle av at vegen frå Stalin til Putin ikkje er særleg lang.»
Jan H. Landro om Mesteren og Margarita
Og så det sterke møtet mellom Jesus Kristus (Knut Erik Engemoen) og mannen som kan dømme eller fri han, Pontius Pilatus (Svein Harry Schöttker-Hauge). Konfrontasjonen, og samforstanden, mellom dei to er som ein eigen, tankevekkjande roman i romanen (skriven av Mesteren). Den fine samanhengen Bulgakov har skapt mellom dei ulike nivåa, maktar ikkje sceneversjonen heilt å gjenskape.
Ein styrke ved denne framsyninga er at regien har klart å aktualisere teksten, utan at det blir overdrive tydeleg. Rett nok verkar trongen til å knyte handlinga til Bergen litt lettvint og forsert. Men når den sentrale heksesabbaten inneheld fine hint til Russland anno vår eiga tid, gir det meg ei kjensle av at vegen frå Stalin til Putin ikkje er særleg lang. At Bulgakov var ukrainar, gir ekstra djupne til akkurat dette. Heksescenene er elles eit høgdepunkt i spelet, slik dei tek vare på både det burleske og den svarte humoren frå originalteksten.
Skodespelarprestasjonane er jamt over gode. Saroea – kjend som sjef for det bergenske punkrockbandet Datarock, men heilt utan teaterrøynsle – verkar noko bunden i rørsler og tale, men frisknar merkbart til straks han får ein gitar mellom nevane («Sympathy For the Devil»). Med litt meir speletid kan det komme seg. Som Satans assistent speler Eirik del Barco Soleglad på det meste han har, og det er ein heil del. Irene Waage er ei fryktlaus Margarita, medan Meisteren i Herman Bernhofts utføring verkar litt tam. Til gjengjeld glitrar Kristi-Helene Engeberg som den smådjevelske katten Behemot, og Schöttker-Hauge leverer ein Pilatus som gjer inntrykk.
Jan H. Landro
Jan H. Landro er forfattar, journalist og fast teatermeldar i Dag og Tid.
Les også
Ragnhild Hemsing og Tor Espen Aspaas i Griegs villa på Troldhaugen.
Foto: Thor Brødreskift
Grieg på sitt beste
Les også
Per Gynt. Illustrasjon av Peter Nicolai Arbo i Peter Christen Asbjørnsens Norske Folke- og Huldre-Eventyr i Udvalg (1879).
Ålmenn solrenning
Les også
Vidar Magnussen og Tim Crouch på scena i Bergen.
Foto: Thor Brødreskift
Slik kan teater også vere
Les også
Seglfly i skum: Herbert Nordrum som Peer Gynt, saman med Ragnhild Hemsing på hardingfele.
Foto: Thor Brødreskift
Festspillene ville ta utfordringa med å skapa ein verkeleg minneverdig Peer Gynt, men gjekk utanom.
Fleire artiklar
Fekk ikkje plass til alt
– Det er ikkje vår oppgåve å drive med polemikk. Vi har levert eit fagleg arbeid, seier kommunikasjonsdirektør Ola Anders Skauby i Sokkeldirekoratet.
Hjortelusflugene er spesialiserte parasittar som føder levande ungar og lever heile det vaksne livet nede i pelsen til elg, hjort og rådyr.
Foto via Wikimedia Commons
Svermingstid for hjortelusfluga
Göran Fristorp døydde 3. september. Han vart 76 år gammal.
Foto: Sara Johannessen Meek / NTB
Göran Fristorp (1948–2024)
Det kjem an på storleiken, men det er ein fordel å sleppe å trene inni bilen.
Bene Riobó / Wikimedia commons
I form med bilen
Michael Keaton er attende i den ikoniske rolla som Beetlejuice.
Foto: Warner Bros. Discovery
Beetlejuice Beetlejuice: Nesten dødsfestleg
Sjølv om det er eit gledeleg gjensyn, saknar eg snerten.