JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

MatFeature

Slitaren

Svinekjøt elskar honning, berre spør kinesarane!

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
Det enkle er ofte det beste.

Det enkle er ofte det beste.

Foto: Dagfinn Nordbø

Det enkle er ofte det beste.

Det enkle er ofte det beste.

Foto: Dagfinn Nordbø

4019
20240322
4019
20240322

Ja da, eg veit at eg eigentleg skulle ha skrive om lammekjøt denne gongen. Om tradisjonen me har frå historia i Bibelen om det store festmåltidet. Om saftige, freistande lammelår spekka med kvitlauksfedd, eller marinert i yoghurt, som er så vanleg i Midtausten. Men så tenkte eg at, nei, absolutt alle gjer jo det.

Lammeoppskrifter og butikktilbod på lam ropar mot oss frå kvar einaste avis og nettside. Derfor vil eg heller skrive om slitaren, svinekoteletten, som alltid reddar deg dei dagane du står der i butikken og ikkje veit kva du skal handle inn. Den audmjuke koteletten som berre treng litt salt og pepar, som berre skal brunast i panna med smør og deretter godgjere seg i fem minutt på ettervarmen under lok. Det er den mest bombesikre metoden for at han ikkje skal bli tørr.

Tidlegare har eg i denne spalta skrive om carnitas (småkjøt), der ein langkokar svinesteik eller kotelettar i timevis på låg varme med litt appelsinjuice, Coca-Cola og gode krydder som spisskum og timian, og får dregen gris som ein kan fylle i lomper og nyte med pico de gallo, meksikansk tomatsalat.

Men denne gongen skal eg halde meg til det enkle, altså svinekoteletten slik han er, utan altfor mykje fiksfakseri. Eg var så heldig å ha kotelettar av utegris frå Voss i frysaren, og ein pakke på 900 gram var meir enn nok til tre svoltne mannfolk.

Tin kotelettane i kjøleskåpet over natta, ta dei ut nokre timar før steiking og la dei liggje med tørkepapir. Krydre med rikeleg nykverna svartpepar og salt, og brun dei raskt i jarnpanne på høg varme med ei raus mengd smør i halvtanna minutt. Legg dei så over i ei eldfast form og tøm over sausen: ei blanding av to skeier soyasaus, tre knuste kvitlauksfedd og to skeier flytande honning.

Svinekjøt elskar honning, berre spør kinesarane! Har du ferdig flytande honning, er det fint, men du kan også smelta vanleg honning på låg varme. Når kotelettane er dekte av sausen, set du forma inn på 190 gradar i 10–15 minutt, litt avhengig av tjukkleiken og vekta på kjøtet. Server med kokte mandelpoteter, grøne erter og tyting, og sausen og smøret som ligg att i jarnpanna og forma.

Ein annan takknemleg og enkel vri er krema kotelettar med sopp: Til fire kotelettar treng du to koppar skiva sopp (same kva type), ein finhakka gul lauk, to knuste kvitlauksfedd, ein desiliter kyllingkraft og ein halv kopp kremfløyte. (Ein kopp er om lag to og ein halv desiliter.)

Salte og pepre kotelettane og brun dei i smør på høg varme, eit par minutt på kvar side. Ta dei ut av panna, skru ned varmen og sjekk om det er nok feitt, før du har i lauken og den skiva soppen. Lat det surre på middels varme i fem minutt eller til lauken byrjar å bli brun og soppen er mjuk og fin. Tilset kvitlauken og surr alt eit ekstra minutt. Så har du i kotelettane, kyllingkrafta og fløyten og lèt dette surre og godgjere seg på låg varme i eit kvarters tid. Simsalabim!

Når eg sit og skriv desse spaltene, kjem det alltid opp nokre minne frå ei svunnen tid. Eg hugsar ein gong i Barcelona, det var ved påsketider, og som alle andre gjekk me rundt og tenkte på lammekjøt. Så dura me inn på ein dyr baskisk restaurant, visstnok den beste i byen, og tinga lammekotelettar. Det varte og det rakk, og etter ein halvtime kom då maten.

Det var to bitte små, svartbrende objekt som ein eller annan gong hadde sete fast på eit dyr av typen sau, men no såg det mest ut som grillkol. Det einaste som var attåt, var eit salatblad. Me visste vel eigentleg ikkje kva me skulle meine eller tru, men til slutt sette me i å le. Og me klarte ikkje å stoppe. Me lo så gardinene rista og tårene spruta.

Personalet vart forbanna og snakka opphissa til oss på eit språk me ikkje forstod, men det hjelpte ikkje, me var kort sagt ikkje i stand til å slutte å le av det urkomiske karbonresultatet som låg på dei fjonge tallerkane våre. Det heile enda med at dei kasta oss ut, og me slapp å betale. Heldigvis!

Dagfinn Nordbø er tekstforfattar
og satirikar.

post@nordbo.no

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Ja da, eg veit at eg eigentleg skulle ha skrive om lammekjøt denne gongen. Om tradisjonen me har frå historia i Bibelen om det store festmåltidet. Om saftige, freistande lammelår spekka med kvitlauksfedd, eller marinert i yoghurt, som er så vanleg i Midtausten. Men så tenkte eg at, nei, absolutt alle gjer jo det.

Lammeoppskrifter og butikktilbod på lam ropar mot oss frå kvar einaste avis og nettside. Derfor vil eg heller skrive om slitaren, svinekoteletten, som alltid reddar deg dei dagane du står der i butikken og ikkje veit kva du skal handle inn. Den audmjuke koteletten som berre treng litt salt og pepar, som berre skal brunast i panna med smør og deretter godgjere seg i fem minutt på ettervarmen under lok. Det er den mest bombesikre metoden for at han ikkje skal bli tørr.

Tidlegare har eg i denne spalta skrive om carnitas (småkjøt), der ein langkokar svinesteik eller kotelettar i timevis på låg varme med litt appelsinjuice, Coca-Cola og gode krydder som spisskum og timian, og får dregen gris som ein kan fylle i lomper og nyte med pico de gallo, meksikansk tomatsalat.

Men denne gongen skal eg halde meg til det enkle, altså svinekoteletten slik han er, utan altfor mykje fiksfakseri. Eg var så heldig å ha kotelettar av utegris frå Voss i frysaren, og ein pakke på 900 gram var meir enn nok til tre svoltne mannfolk.

Tin kotelettane i kjøleskåpet over natta, ta dei ut nokre timar før steiking og la dei liggje med tørkepapir. Krydre med rikeleg nykverna svartpepar og salt, og brun dei raskt i jarnpanne på høg varme med ei raus mengd smør i halvtanna minutt. Legg dei så over i ei eldfast form og tøm over sausen: ei blanding av to skeier soyasaus, tre knuste kvitlauksfedd og to skeier flytande honning.

Svinekjøt elskar honning, berre spør kinesarane! Har du ferdig flytande honning, er det fint, men du kan også smelta vanleg honning på låg varme. Når kotelettane er dekte av sausen, set du forma inn på 190 gradar i 10–15 minutt, litt avhengig av tjukkleiken og vekta på kjøtet. Server med kokte mandelpoteter, grøne erter og tyting, og sausen og smøret som ligg att i jarnpanna og forma.

Ein annan takknemleg og enkel vri er krema kotelettar med sopp: Til fire kotelettar treng du to koppar skiva sopp (same kva type), ein finhakka gul lauk, to knuste kvitlauksfedd, ein desiliter kyllingkraft og ein halv kopp kremfløyte. (Ein kopp er om lag to og ein halv desiliter.)

Salte og pepre kotelettane og brun dei i smør på høg varme, eit par minutt på kvar side. Ta dei ut av panna, skru ned varmen og sjekk om det er nok feitt, før du har i lauken og den skiva soppen. Lat det surre på middels varme i fem minutt eller til lauken byrjar å bli brun og soppen er mjuk og fin. Tilset kvitlauken og surr alt eit ekstra minutt. Så har du i kotelettane, kyllingkrafta og fløyten og lèt dette surre og godgjere seg på låg varme i eit kvarters tid. Simsalabim!

Når eg sit og skriv desse spaltene, kjem det alltid opp nokre minne frå ei svunnen tid. Eg hugsar ein gong i Barcelona, det var ved påsketider, og som alle andre gjekk me rundt og tenkte på lammekjøt. Så dura me inn på ein dyr baskisk restaurant, visstnok den beste i byen, og tinga lammekotelettar. Det varte og det rakk, og etter ein halvtime kom då maten.

Det var to bitte små, svartbrende objekt som ein eller annan gong hadde sete fast på eit dyr av typen sau, men no såg det mest ut som grillkol. Det einaste som var attåt, var eit salatblad. Me visste vel eigentleg ikkje kva me skulle meine eller tru, men til slutt sette me i å le. Og me klarte ikkje å stoppe. Me lo så gardinene rista og tårene spruta.

Personalet vart forbanna og snakka opphissa til oss på eit språk me ikkje forstod, men det hjelpte ikkje, me var kort sagt ikkje i stand til å slutte å le av det urkomiske karbonresultatet som låg på dei fjonge tallerkane våre. Det heile enda med at dei kasta oss ut, og me slapp å betale. Heldigvis!

Dagfinn Nordbø er tekstforfattar
og satirikar.

post@nordbo.no

Emneknaggar

Fleire artiklar

Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
Kjønnsfilosof Judith Butler

Kjønnsfilosof Judith Butler

Foto: Elliott Verdier / The New York Times / NTB

EssaySamfunn

Feltnotat frå kulturkrigane

Kjønnsdebatten har innteke hovudscena i internasjonal politikk. På veg for å intervjue verdas mest innflytelsesrike kjønnsfilosof, Judith Butler, forsøker eg å orientere meg i ein raskt ekspanderande konflikt. 

Ida Lødemel Tvedt
HumorFeature
May Linn Clement

Klagemodus

Kor lite skal til for at eg seier frå eller klagar?

Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Forsvarsminister Bjørn Arild Gram er på turné for å fortelje om langtidsmeldinga for Forsvaret. Her besøkjer han ubåten «KMN Utvær» i Bergen 10. april.

Foto: Paul S. Amundsen / NTB

ForsvarSamfunn
Per Anders Todal

Vil ruste opp ei lekk skute

Regjeringa lovar eit historisk forsvarsløft. I dag slit Forsvaret med å halde på mannskapet som alt er der.

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Khamzy Gunaratnam (Ap)

Foto: Vidar Ruud / NTB

HelseSamfunn
PernilleGrøndal

Avfeiar abortkritikk frå KrF

– Det kvinner treng, er rettleiing og oppfølging, ikkje å møte i nemnd, seier Kamzy Gunaratnam (Ap).

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh
Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Songlerka hekkar på bakken, langt frå skog. Biletet syner godt den vesle fjørtoppen som vert reist opp dersom fuglen opplever fare eller er opphissa.

Foto: Sveinung Lindaas

DyrFeature

I dirrande lerkeposisjon

Er det sant at songlerka «jublar høgt i sky»?

Naïd Mubalegh

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis