JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

DiktetKultur

Diktet: Walid al-Kubaisi

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen

Foto: Edvard Thorup

Foto: Edvard Thorup

2633
20230106
2633
20230106

Dette diktet er skrive av ei kjend og kjær røyst for lesarar av Dag og Tid, Walid al-Kubaisi. Diktet er trykt i 100 dikt om krig (2003), redigert av Håvard Rem. Det er eit sjølvbiografisk dikt som fortel om vonløysa til flyktningar. Dei flyktar frå krig til fredelege land, men det inneber ikkje at dei får fred i hugen, snarare tvert imot. Al-Kubaisi fortel korleis lengt og dårleg samvit tærer på han innvendig. Han gjer det effektivt i ei kronologisk forteljing der han viser korleis han – langt heimanfrå – får høyre om den eine etter den andre tragedien i familien hans, utan at han kan vera der å trøyste og ta imot trøyst, heilt til han bryt saman i 2003, på ein kafé på Tøyen. «Sjador» er ei kappe som dekkjer hovud og kropp.

Tittelen kunne ha vore «Håpløshet», men diktet heiter «Håp». Det gjev faktisk meining, for håp var det som forma Walid al-Kubaisi, både som samfunnsdebattant og som kreftsjuk pasient – han døydde av kreft i 2018. Trass i motgang og smerter såg han alltid positivt på livet. Det same gjeld Shabana Rehman som gjekk bort i desember. Jamvel om ho ikkje hadde den same lagnaden som dette diktet fortel om – ho kom til Noreg frå Pakistan som eittåring – var der «mørkemenn» i kulturen og religionen hennar som ho måtte slåst imot. Til liks med al-Kubaisi opplevde ho ikkje å bli forstått av det norske samfunnet: Dei måtte somtid føre ein dobbel strid – både mot religiøs fanatisme og mot sine nye liberale landsmenn, som ein skulle forvente stødde dei. Men trass i motstand – vona og smilet bar dei alltid på. Det er imponerande. Med dette diktet vil eg heidre minnet deira.

Ronny Spaans

I 1981 flyktet jeg fra Bagdad

sammen med håpet

uten å kysse min fars hånd

og takke ham for alt

for krig vil en dag ta slutt

sa min mor

I 1984 savnet jeg å spille fotball

med min lillebror

når krigen en dag vil ta slutt

I 1986 savnet jeg å bære hans likkiste

til moskéen ved vårt hus

og dra hjem for å omfavne

min far og gråte

I 1991 savnet jeg å besøke min fars grav

og takke ham for alt

og hvile under min mors sjador og gråte

I 1993 savnet jeg å sitte ved siden av henne

på sykehuset

før hun sovnet siste gang

I 1998 savnet jeg å være til stede

da vårt hus ble bombet

På telefonen sa min søsters datter Lin:

Krig vil en dag ta slutt

I 2003 mistet Lin sine armer

da en rakett traff minareten

til moskéen ved vårt hus

Splintene nådde henne mens hun lekte

På telefonen sa hun:

Krig vil en dag ta slutt

I 2003 faller jeg i staver

på kaféen på Tøyen

Drømmer om å vende hjem

med håpet

om å gjenoppbygge minareten

til moskéen ved vårt hus

når krigen en dag vil ta slutt

Walid al-Kubaisi

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Dette diktet er skrive av ei kjend og kjær røyst for lesarar av Dag og Tid, Walid al-Kubaisi. Diktet er trykt i 100 dikt om krig (2003), redigert av Håvard Rem. Det er eit sjølvbiografisk dikt som fortel om vonløysa til flyktningar. Dei flyktar frå krig til fredelege land, men det inneber ikkje at dei får fred i hugen, snarare tvert imot. Al-Kubaisi fortel korleis lengt og dårleg samvit tærer på han innvendig. Han gjer det effektivt i ei kronologisk forteljing der han viser korleis han – langt heimanfrå – får høyre om den eine etter den andre tragedien i familien hans, utan at han kan vera der å trøyste og ta imot trøyst, heilt til han bryt saman i 2003, på ein kafé på Tøyen. «Sjador» er ei kappe som dekkjer hovud og kropp.

Tittelen kunne ha vore «Håpløshet», men diktet heiter «Håp». Det gjev faktisk meining, for håp var det som forma Walid al-Kubaisi, både som samfunnsdebattant og som kreftsjuk pasient – han døydde av kreft i 2018. Trass i motgang og smerter såg han alltid positivt på livet. Det same gjeld Shabana Rehman som gjekk bort i desember. Jamvel om ho ikkje hadde den same lagnaden som dette diktet fortel om – ho kom til Noreg frå Pakistan som eittåring – var der «mørkemenn» i kulturen og religionen hennar som ho måtte slåst imot. Til liks med al-Kubaisi opplevde ho ikkje å bli forstått av det norske samfunnet: Dei måtte somtid føre ein dobbel strid – både mot religiøs fanatisme og mot sine nye liberale landsmenn, som ein skulle forvente stødde dei. Men trass i motstand – vona og smilet bar dei alltid på. Det er imponerande. Med dette diktet vil eg heidre minnet deira.

Ronny Spaans

I 1981 flyktet jeg fra Bagdad

sammen med håpet

uten å kysse min fars hånd

og takke ham for alt

for krig vil en dag ta slutt

sa min mor

I 1984 savnet jeg å spille fotball

med min lillebror

når krigen en dag vil ta slutt

I 1986 savnet jeg å bære hans likkiste

til moskéen ved vårt hus

og dra hjem for å omfavne

min far og gråte

I 1991 savnet jeg å besøke min fars grav

og takke ham for alt

og hvile under min mors sjador og gråte

I 1993 savnet jeg å sitte ved siden av henne

på sykehuset

før hun sovnet siste gang

I 1998 savnet jeg å være til stede

da vårt hus ble bombet

På telefonen sa min søsters datter Lin:

Krig vil en dag ta slutt

I 2003 mistet Lin sine armer

da en rakett traff minareten

til moskéen ved vårt hus

Splintene nådde henne mens hun lekte

På telefonen sa hun:

Krig vil en dag ta slutt

I 2003 faller jeg i staver

på kaféen på Tøyen

Drømmer om å vende hjem

med håpet

om å gjenoppbygge minareten

til moskéen ved vårt hus

når krigen en dag vil ta slutt

Walid al-Kubaisi

Emneknaggar

Fleire artiklar

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen
Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen

Foto: Terje Pedersen / NTB

Ordskifte
Gunhild AlvikNyborg

FHI svikter sitt samfunnsoppdrag

«Det er svært viktig at FHI er tydelig overfor publikum på at de ikke jobber med årsaken til long covid.»

Teikning: May Linn Clement

Ordskifte
Halvor Tjønn

Å forveksla aggressor med forsvarar

«Etter at Putin kom til makta hausten 1999, har Russland ført ei heil rad med krigar.»

Den nyfødde kalven.

Den nyfødde kalven.

Foto: Hilde Lussand Selheim

Samfunn
Svein Gjerdåker

Ei ny Ameline er fødd

Vårsøg – også kalla Tripso sidan ho var så skvetten som ung, spissa øyro for ingenting og trippa med beina inn og ut av fjøset – fekk ein ny kalv natt til 13. mai.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

KunstMeldingar

Tungvektar med oppsikts­vekkande manglar

Kunstsilo trona mot blå himmel i Kristiansand på opningsdagen, laurdag 11. mai 2024. Vegen frå idé til ferdig museum har vore lang og prega av konfliktar. Det står att å sjå kva Kunstsilo kan bety for fastbuande og tilreisande. Tangen-samlinga er kanskje verdas største samling av nordisk kunst frå 1900-talet, men er ho representativ for perioden, og er det så nøye?

Mona Louise Dysvik Mørk
I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

KunstMeldingar

Tungvektar med oppsikts­vekkande manglar

Kunstsilo trona mot blå himmel i Kristiansand på opningsdagen, laurdag 11. mai 2024. Vegen frå idé til ferdig museum har vore lang og prega av konfliktar. Det står att å sjå kva Kunstsilo kan bety for fastbuande og tilreisande. Tangen-samlinga er kanskje verdas største samling av nordisk kunst frå 1900-talet, men er ho representativ for perioden, og er det så nøye?

Mona Louise Dysvik Mørk

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis