«Tida går fort, og om ikkje lenge er det vår att. Synnøve kan dukke opp kva dag som helst og lure på korleis det går med desse tulipanlaukane.»
Teikning: May Linn Clement
I juni kjem Synnøve og gjev ho ein berepose.
– Kva er dette, spør Olga og håpar at det ikkje er det ho trur.
– Du får ta ein kikk.
Olga kikkar.
– Tulipanlaukar?
Synnøve har nærmast gjort det til ein tradisjon å komme og prakke på Olga noko til hagen i mai eller juni. Sjølv om ho aldri viser stor begeistring, held Synnøve berre fram.
– Eg kan ikkje ha alle desse?
– Jau, dei er til deg.
– Men du skal vel ha nokon sjølv?
– Eg kan ikkje ha fleire. Eg har altfor mange allereie, seier Synnøve.
– Takk, då, seier Olga og kjenner seg tvinga til å ta imot sjølv om ho eigentleg ikkje er interessert.
Det er ikkje plass i hagen, og Olga har alt kjøpt inn dei blomane og plantane ho hadde tenkt å kjøpe i år. Men desse kan heldigvis liggje ei stund, det er ikkje før i september dei skal i jorda.
– Dei skal setjast i september, oktober går òg heilt fint, seier Synnøve.
– Etter at eg har tørka dei godt, legg eg dei i kjellaren, litt kaldt.
Synnøve snakkar til Olga som om ho er heilt nybyrjar. Ho gjer det sikkert for å vere grei, men det er berre irriterande. Synnøve inviterer seg sjølv inn, og Olga må finne kaffi og høyre om alle plantane og blomane ho har heime i sin hage.
Når hausten kjem, har Olga gløymt bereposen med tulipanlaukar. Dei er ikkje i tankane hennar og hamnar aldri i jorda, blir berre liggjande i posen til det kjem mygl og dei til slutt rotnar på grunn av fukt.
Olga finn bereposen nokre veker etter jul når ho og mannen får det føre seg at dei skal ta ei skikkeleg opprydding. Då er det for seint, og laukane kan ikkje reddast. Det er berre ein graut i botnen av posen, og ho kastar alt i restavfallet.
Tida går fort, og om ikkje lenge er det vår att. Synnøve kan dukke opp kva dag som helst og lure på korleis det går med desse tulipanlaukane. Då blir Olga nøydd å velje. Anten kan ho ta sjansen og lyge og seie at ho har sett noko grønt som held på å presse seg opp av jorda, sjølv om ho ikkje har det, og satse på at Synnøve ikkje spør noko meir. Eller vere ærleg og svare som det er: at ho har gløymt det heilt ut og beklagar så mykje.
Men Olga veit at Synnøve ikkje kjem til å takle ein slik beskjed. Ho forstår ikkje at det er fort gjort å gløyme ting i ein travel kvardag, og at Olga vil kjøpe sine eigne tulipanar om ho skulle få lyst til det. Men får ho høyre sanninga, kjem Synnøve til å bli så sur at ho trekkjer seg unna, og det kan ende med at dei sakte glir frå kvarandre og til slutt mistar kontakten heilt.
Men om så var, gjer det noko? Kan det til og med vere at det er ei meining med det? Eller risikerer Olga at det berre blir verre, at alt eskalerer, at Synnøve kjem med endå fleire tulipanlaukar neste år og kanskje eit brett med stemorsblomar i alle slags fargar? Alt dette burde vore unngått, det skal ikkje vere slik at ein skal gå og grue seg til våren og sommaren.
Frank Tønnesen
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
I juni kjem Synnøve og gjev ho ein berepose.
– Kva er dette, spør Olga og håpar at det ikkje er det ho trur.
– Du får ta ein kikk.
Olga kikkar.
– Tulipanlaukar?
Synnøve har nærmast gjort det til ein tradisjon å komme og prakke på Olga noko til hagen i mai eller juni. Sjølv om ho aldri viser stor begeistring, held Synnøve berre fram.
– Eg kan ikkje ha alle desse?
– Jau, dei er til deg.
– Men du skal vel ha nokon sjølv?
– Eg kan ikkje ha fleire. Eg har altfor mange allereie, seier Synnøve.
– Takk, då, seier Olga og kjenner seg tvinga til å ta imot sjølv om ho eigentleg ikkje er interessert.
Det er ikkje plass i hagen, og Olga har alt kjøpt inn dei blomane og plantane ho hadde tenkt å kjøpe i år. Men desse kan heldigvis liggje ei stund, det er ikkje før i september dei skal i jorda.
– Dei skal setjast i september, oktober går òg heilt fint, seier Synnøve.
– Etter at eg har tørka dei godt, legg eg dei i kjellaren, litt kaldt.
Synnøve snakkar til Olga som om ho er heilt nybyrjar. Ho gjer det sikkert for å vere grei, men det er berre irriterande. Synnøve inviterer seg sjølv inn, og Olga må finne kaffi og høyre om alle plantane og blomane ho har heime i sin hage.
Når hausten kjem, har Olga gløymt bereposen med tulipanlaukar. Dei er ikkje i tankane hennar og hamnar aldri i jorda, blir berre liggjande i posen til det kjem mygl og dei til slutt rotnar på grunn av fukt.
Olga finn bereposen nokre veker etter jul når ho og mannen får det føre seg at dei skal ta ei skikkeleg opprydding. Då er det for seint, og laukane kan ikkje reddast. Det er berre ein graut i botnen av posen, og ho kastar alt i restavfallet.
Tida går fort, og om ikkje lenge er det vår att. Synnøve kan dukke opp kva dag som helst og lure på korleis det går med desse tulipanlaukane. Då blir Olga nøydd å velje. Anten kan ho ta sjansen og lyge og seie at ho har sett noko grønt som held på å presse seg opp av jorda, sjølv om ho ikkje har det, og satse på at Synnøve ikkje spør noko meir. Eller vere ærleg og svare som det er: at ho har gløymt det heilt ut og beklagar så mykje.
Men Olga veit at Synnøve ikkje kjem til å takle ein slik beskjed. Ho forstår ikkje at det er fort gjort å gløyme ting i ein travel kvardag, og at Olga vil kjøpe sine eigne tulipanar om ho skulle få lyst til det. Men får ho høyre sanninga, kjem Synnøve til å bli så sur at ho trekkjer seg unna, og det kan ende med at dei sakte glir frå kvarandre og til slutt mistar kontakten heilt.
Men om så var, gjer det noko? Kan det til og med vere at det er ei meining med det? Eller risikerer Olga at det berre blir verre, at alt eskalerer, at Synnøve kjem med endå fleire tulipanlaukar neste år og kanskje eit brett med stemorsblomar i alle slags fargar? Alt dette burde vore unngått, det skal ikkje vere slik at ein skal gå og grue seg til våren og sommaren.
Frank Tønnesen
Fleire artiklar
Fekk ikkje plass til alt
– Det er ikkje vår oppgåve å drive med polemikk. Vi har levert eit fagleg arbeid, seier kommunikasjonsdirektør Ola Anders Skauby i Sokkeldirekoratet.
Hjortelusflugene er spesialiserte parasittar som føder levande ungar og lever heile det vaksne livet nede i pelsen til elg, hjort og rådyr.
Foto via Wikimedia Commons
Svermingstid for hjortelusfluga
Göran Fristorp døydde 3. september. Han vart 76 år gammal.
Foto: Sara Johannessen Meek / NTB
Göran Fristorp (1948–2024)
Det kjem an på storleiken, men det er ein fordel å sleppe å trene inni bilen.
Bene Riobó / Wikimedia commons
I form med bilen
Michael Keaton er attende i den ikoniske rolla som Beetlejuice.
Foto: Warner Bros. Discovery
Beetlejuice Beetlejuice: Nesten dødsfestleg
Sjølv om det er eit gledeleg gjensyn, saknar eg snerten.