Kartet og terrenget
Hurray for the Riff Raff legg ut på livets landeveg.
Alynda Segarra er ein framifrå låtskrivar, meiner Øyvind Vågnes.
Foto: Tommy Kha
Rock
Hurray for the Riff Raff:
The Past Is Still Alive
Nonesuch
Kan ein song vere eit trygt rom? Målet var i alle fall å skape akkurat det då Alynda Segarra skreiv «Colossus of Roads», eit av fleire høgdepunkt på det nye albumet med den passande tittelen The Past is Still Alive: å dikte fram ein plass som kanskje ikkje finst i røynda, men i ei delt førestellingsverd, i form av ein låt – der allslags menneske som ser seg sjølv som annleis, som outsiderar, kan vere trygge saman.
Markant ytring
Eit slikt rom er det bruk for. Songen vart til etter den anti-LGBT-motiverte masseskytinga på ein bar i Colorado Springs hausten 2022, og er ei markant ytring frå den skeive transpersonen Segarra. «Colossus of Roads» har ei slags stillegåande, men sterkt mobiliserande kraft, med sine stemningsskildringar og samlande referansar, og er kledd i milde, listande countrytonar, noko som ikkje minst kjem fram i Phil Cooks fine dobrospel.
«Colossus of Roads» er fjerde spor på ei plate som vert omtalt som «ein ny start» for Segarra og bandprosjektet Hurray for the Riff Raff, som eg har skrive om fleire gonger før på desse sidene, sist med naturpønk-albumet Life on Earth (2022), og før det, då kanonplata The Navigator såg dagens lys i 2017. Sistnemnde utgiving inneheldt ein av mine absolutte favorittlåtar av Segarra, den storslegne «Pa’lante», som av openberre grunnar vart noko av ein kampsong i Trump-åra som skulle følgje (ta ein lytt!).
The Past Is Still Alive, som er dedisert til artistens far, vert omtala som både memoar og vegkart, og tek lyttaren med gjennom eit mangefasettert, men distinkt amerikansk landskap, der Nebraska, New York (der Segarra vaks opp), Florida og Santa Fe er mellom stoppestadene. Der blikket på Life on Earth var retta mot det kollektive, globale og politiske, er det i desse nye songane meir tydeleg retta innover, mot individet og minnet, og dei vegane livet kan føre ein på.
Framifrå låtskrivar
Brad Cook er tilbake som produsent og musikar, og uttrykket orienterer seg i ulike americana-retningar, med mellom anna pedal steel-gitar (Mike Mogis) og andre gitarar (Meg Duffy), fele (Libby Rodenbough) og Wurlitzer (Cook). Matt Douglas er med på saksofon, og folk som S.G. Goodman, Conor Oberst og Anjimile er innom og korar.
«I’m so happy that we escaped from where we came», syng Segarra, som med «Snake Plant (The Past Is Still Alive)» etter eiga utsegn har prøvt å lage «sin versjon» av Bob Dylans «I Was Young When I Left Home» (1961, bygd over «Nine Hundred Miles»).
Det dreier seg verkeleg om ein framifrå låtskrivar, og ein skal jo vere ganske trygg på sitt eige handverk for å kunne seie noko slikt. Mest av alt er The Past is Still Alive full av levt liv, av varme minne og dyrekjøpt erfaring om kvarandre, av alt som gjer eit menneskeliv til eit menneskeliv.
Øyvind Vågnes
Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid.
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Rock
Hurray for the Riff Raff:
The Past Is Still Alive
Nonesuch
Kan ein song vere eit trygt rom? Målet var i alle fall å skape akkurat det då Alynda Segarra skreiv «Colossus of Roads», eit av fleire høgdepunkt på det nye albumet med den passande tittelen The Past is Still Alive: å dikte fram ein plass som kanskje ikkje finst i røynda, men i ei delt førestellingsverd, i form av ein låt – der allslags menneske som ser seg sjølv som annleis, som outsiderar, kan vere trygge saman.
Markant ytring
Eit slikt rom er det bruk for. Songen vart til etter den anti-LGBT-motiverte masseskytinga på ein bar i Colorado Springs hausten 2022, og er ei markant ytring frå den skeive transpersonen Segarra. «Colossus of Roads» har ei slags stillegåande, men sterkt mobiliserande kraft, med sine stemningsskildringar og samlande referansar, og er kledd i milde, listande countrytonar, noko som ikkje minst kjem fram i Phil Cooks fine dobrospel.
«Colossus of Roads» er fjerde spor på ei plate som vert omtalt som «ein ny start» for Segarra og bandprosjektet Hurray for the Riff Raff, som eg har skrive om fleire gonger før på desse sidene, sist med naturpønk-albumet Life on Earth (2022), og før det, då kanonplata The Navigator såg dagens lys i 2017. Sistnemnde utgiving inneheldt ein av mine absolutte favorittlåtar av Segarra, den storslegne «Pa’lante», som av openberre grunnar vart noko av ein kampsong i Trump-åra som skulle følgje (ta ein lytt!).
The Past Is Still Alive, som er dedisert til artistens far, vert omtala som både memoar og vegkart, og tek lyttaren med gjennom eit mangefasettert, men distinkt amerikansk landskap, der Nebraska, New York (der Segarra vaks opp), Florida og Santa Fe er mellom stoppestadene. Der blikket på Life on Earth var retta mot det kollektive, globale og politiske, er det i desse nye songane meir tydeleg retta innover, mot individet og minnet, og dei vegane livet kan føre ein på.
Framifrå låtskrivar
Brad Cook er tilbake som produsent og musikar, og uttrykket orienterer seg i ulike americana-retningar, med mellom anna pedal steel-gitar (Mike Mogis) og andre gitarar (Meg Duffy), fele (Libby Rodenbough) og Wurlitzer (Cook). Matt Douglas er med på saksofon, og folk som S.G. Goodman, Conor Oberst og Anjimile er innom og korar.
«I’m so happy that we escaped from where we came», syng Segarra, som med «Snake Plant (The Past Is Still Alive)» etter eiga utsegn har prøvt å lage «sin versjon» av Bob Dylans «I Was Young When I Left Home» (1961, bygd over «Nine Hundred Miles»).
Det dreier seg verkeleg om ein framifrå låtskrivar, og ein skal jo vere ganske trygg på sitt eige handverk for å kunne seie noko slikt. Mest av alt er The Past is Still Alive full av levt liv, av varme minne og dyrekjøpt erfaring om kvarandre, av alt som gjer eit menneskeliv til eit menneskeliv.
Øyvind Vågnes
Øyvind Vågnes er forfattar, professor ved Universitetet i Bergen, og fast musikkskribent i Dag og Tid.
Fleire artiklar
Familien Nerdrum ved garden i Stavern.
Foto: Agnete Brun / NRK
Ikkje alt er politikk
Politiseringa av Nerdrum-familien er påfallande i lys av kor upolitisk Nerdrum eigentleg er.
Torje Hommedal Knausgård tek mastergrad i fransk ved Universitetet i Oslo. Lea Marie Krona gjer det same i tysk. Dei har få å sitje i kollokviegruppe med.
Foto: Sigurd Arnekleiv Bækkelund
Framandspråka forsvinn
Tilgangen på framandspråk er større enn nokon gong. Likevel er det stadig færre som vil studere dei.
Teikning: May Linn Clement
Forgard i nord
Kan USA kome til å ta over Grønland med makt?
Rune Slagstad på veg inn til Finansdepartementet i november i fjor.
Foto: Dag og Tid
Fylgjene av konkurransestaten
Rune Slagstad syner korleis venstresida lenge har gløymt røtene og prinsippa sine. Der andre held seg til vande spor, gjenetablerer han vona om at vi kan finne ut av kva som er viktigast å diskutere.
Jean-Marie Le Pen døydde 7. januar, 96 år gamal.
Foto: Stephane Mahe / Reuters / NTB
Ein politisk krigar har falle
Jean-Marie Le Pen (1928–2025) vart ein nybrotsmann for all høgrepopulisme i dag.