Suverene solistar
Václav Luks gav oss årets festivalhøgdepunkt i Thomaskyrkja.
Václav Luks dirigerer Matteuspasjonen i Thomaskyrkja.
Foto: Gert Mothes / Bach-Archiv Leipzig
Konsert
J.S. Bach:
Matteuspasjonen
Collegium Vocale 1704; Collegium 1704; dir.: Václav Luks
Thomaskirche i Leipzig, laurdag 8. juni
Også Bachs Johannespasjon har 300-årsjubileum. Eg rakk diverre ikkje å høyra den i år, men Matteuspasjonen i Thomaskyrkja førre laurdag fekk eg med meg. Tsjekkiske Václav Luks dirigerte her koret Collegium Vocale 1704 og orkesteret Collegium 1704, ein konsert som blei Bachfest-høgdepunktet mitt i år.
Eg kjenner Luks gjennom innspelingane hans av bøhmisk barokkmusikk, særleg messene til Bachs jamaldrande komponistkollega Jan Dismas Zelenka har eg høyrt mykje på. Luks har eit eineståande friskt og dramatisk driv når han dirigerer denne katolske, italienskinspirerte kyrkjemusikken. Sansen hans for det teatrale, dei brå overgangane og tilsynelatande spontane aksentane i korsatsane – dette prega også Bach-framføringa hans. Lytelaust leidde han det store musikarapparatet med to orkester og to kor, i tillegg til songsolistar. Solistane var alle dyktige, for Luks har god smak når det gjeld å velja seg songarar, og han gjev dei stor fridom til å utfalda seg i ariar og resitativ.
Rolla som evangelist, han som framfører bibelorda ordrett og driv handlinga i pasjonen framover, blei sungen av tenoren Robin Titschler. Røysta hans er grunnleggjande lyrisk, noko som førte til ein verknadsfull kontrast mot slutten, i det eldfulle resitativet med orda «forhenget i tempelet rivna i to, ovanfrå og heilt ned» og «jorda skalv, og berga brast». Også bassen Matthias Winckhler i rolla som Jesus imponerte. Uttrykket hans var aristokratisk avmålt, med minimal vibrato på tonen.
Eg har stundom opplevd akustikken i Thomaskyrkja som problematisk. Den lange etterklangen gjer nemleg at tonane glir over i kvarandre. Men med Luks som dirigent fungerte dette fint, for han la opp til mykje «luft» mellom frasane og kvass og presis artikulasjon.
Sjur Haga Bringeland
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Konsert
J.S. Bach:
Matteuspasjonen
Collegium Vocale 1704; Collegium 1704; dir.: Václav Luks
Thomaskirche i Leipzig, laurdag 8. juni
Også Bachs Johannespasjon har 300-årsjubileum. Eg rakk diverre ikkje å høyra den i år, men Matteuspasjonen i Thomaskyrkja førre laurdag fekk eg med meg. Tsjekkiske Václav Luks dirigerte her koret Collegium Vocale 1704 og orkesteret Collegium 1704, ein konsert som blei Bachfest-høgdepunktet mitt i år.
Eg kjenner Luks gjennom innspelingane hans av bøhmisk barokkmusikk, særleg messene til Bachs jamaldrande komponistkollega Jan Dismas Zelenka har eg høyrt mykje på. Luks har eit eineståande friskt og dramatisk driv når han dirigerer denne katolske, italienskinspirerte kyrkjemusikken. Sansen hans for det teatrale, dei brå overgangane og tilsynelatande spontane aksentane i korsatsane – dette prega også Bach-framføringa hans. Lytelaust leidde han det store musikarapparatet med to orkester og to kor, i tillegg til songsolistar. Solistane var alle dyktige, for Luks har god smak når det gjeld å velja seg songarar, og han gjev dei stor fridom til å utfalda seg i ariar og resitativ.
Rolla som evangelist, han som framfører bibelorda ordrett og driv handlinga i pasjonen framover, blei sungen av tenoren Robin Titschler. Røysta hans er grunnleggjande lyrisk, noko som førte til ein verknadsfull kontrast mot slutten, i det eldfulle resitativet med orda «forhenget i tempelet rivna i to, ovanfrå og heilt ned» og «jorda skalv, og berga brast». Også bassen Matthias Winckhler i rolla som Jesus imponerte. Uttrykket hans var aristokratisk avmålt, med minimal vibrato på tonen.
Eg har stundom opplevd akustikken i Thomaskyrkja som problematisk. Den lange etterklangen gjer nemleg at tonane glir over i kvarandre. Men med Luks som dirigent fungerte dette fint, for han la opp til mykje «luft» mellom frasane og kvass og presis artikulasjon.
Sjur Haga Bringeland
Fleire artiklar
Fekk ikkje plass til alt
– Det er ikkje vår oppgåve å drive med polemikk. Vi har levert eit fagleg arbeid, seier kommunikasjonsdirektør Ola Anders Skauby i Sokkeldirekoratet.
Hjortelusflugene er spesialiserte parasittar som føder levande ungar og lever heile det vaksne livet nede i pelsen til elg, hjort og rådyr.
Foto via Wikimedia Commons
Svermingstid for hjortelusfluga
Göran Fristorp døydde 3. september. Han vart 76 år gammal.
Foto: Sara Johannessen Meek / NTB
Göran Fristorp (1948–2024)
Det kjem an på storleiken, men det er ein fordel å sleppe å trene inni bilen.
Bene Riobó / Wikimedia commons
I form med bilen
Michael Keaton er attende i den ikoniske rolla som Beetlejuice.
Foto: Warner Bros. Discovery
Beetlejuice Beetlejuice: Nesten dødsfestleg
Sjølv om det er eit gledeleg gjensyn, saknar eg snerten.