Ujamn hormonsprut
Dopamine er eit uhorveleg silkemjukt R&B-album med enkelte motivasjonsproblem.
R&B
Nor-mani:
Dopamine
RCA
Dopamine er Normanis (kjend frå R&B-gruppa Fifth Harmony) første soloalbum, og det er tale om ein intim affære.
Opningssporet «Big Boy» er mjukt slagkraftig, drive av djup bass og blodharry barytonsax, og vekslinga mellom kontant stakkatovokal og opne strofeavslutningar er medrivande.
«Still» tar oss med inn på ein slags sonisk strippeklubb, og ein underleg ambivalens ligg og lurer i VIP-rommet mellom usedvanleg brunstig bass, heimsøkjande koring og uventa rytmiske skift.
«All Yours» går utprega sakte, og ein får kjensla av å ha forvilla seg bak ein skinnsofa der det går føre seg usedeleg aktivitet, lik ein som ufrivillig invaderer intimsfæren. Her er basslina utprega slesk – Normani syng «mm ah oh ah», bassen svarar «ooooohmmm». «Lights On» er ein elskhugsballade i kategorien R&B med raude ljos – eg kjem til å tenkje på TLCs «Red Lights Special» frå 1994. Det har rett nok hendt litt i produksjonsverda sidan den gongen, og Normani er sanneleg ein meir habil vokalist.
«Take My Time» tar tempoet nokre hakk opp att med ein dansbar house-beat og casiokeyboardliknande piano. Det soniske silkesengetøyet er så smooth at det nesten er umogeleg å finne fotfeste; her er det tale om eit påtrengjande intimt ljodbilete.
Dopamine har for lengst gått til sengs, og «Insomnia» er ein trøytt affære. Det tek seg først opp ein fem–seks låtar seinare: «Little Secrets» er fengjande med eit omfattande uttrykk der retrodataspelsamplingar vert blanda med eit islett adult contemporary blant løver og sebraer på savannen, men sistesporet «Wild Side» er ikkje heilt vilt. Dopamine har sine augneblinkar, men meistrar ikkje å halde lyttemotivasjonen oppe heile kvelden.
Rasmus Hungnes
er kunstnar, musikar og fast musikkmeldar i Dag og Tid.
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
R&B
Nor-mani:
Dopamine
RCA
Dopamine er Normanis (kjend frå R&B-gruppa Fifth Harmony) første soloalbum, og det er tale om ein intim affære.
Opningssporet «Big Boy» er mjukt slagkraftig, drive av djup bass og blodharry barytonsax, og vekslinga mellom kontant stakkatovokal og opne strofeavslutningar er medrivande.
«Still» tar oss med inn på ein slags sonisk strippeklubb, og ein underleg ambivalens ligg og lurer i VIP-rommet mellom usedvanleg brunstig bass, heimsøkjande koring og uventa rytmiske skift.
«All Yours» går utprega sakte, og ein får kjensla av å ha forvilla seg bak ein skinnsofa der det går føre seg usedeleg aktivitet, lik ein som ufrivillig invaderer intimsfæren. Her er basslina utprega slesk – Normani syng «mm ah oh ah», bassen svarar «ooooohmmm». «Lights On» er ein elskhugsballade i kategorien R&B med raude ljos – eg kjem til å tenkje på TLCs «Red Lights Special» frå 1994. Det har rett nok hendt litt i produksjonsverda sidan den gongen, og Normani er sanneleg ein meir habil vokalist.
«Take My Time» tar tempoet nokre hakk opp att med ein dansbar house-beat og casiokeyboardliknande piano. Det soniske silkesengetøyet er så smooth at det nesten er umogeleg å finne fotfeste; her er det tale om eit påtrengjande intimt ljodbilete.
Dopamine har for lengst gått til sengs, og «Insomnia» er ein trøytt affære. Det tek seg først opp ein fem–seks låtar seinare: «Little Secrets» er fengjande med eit omfattande uttrykk der retrodataspelsamplingar vert blanda med eit islett adult contemporary blant løver og sebraer på savannen, men sistesporet «Wild Side» er ikkje heilt vilt. Dopamine har sine augneblinkar, men meistrar ikkje å halde lyttemotivasjonen oppe heile kvelden.
Rasmus Hungnes
er kunstnar, musikar og fast musikkmeldar i Dag og Tid.
Fleire artiklar
Fekk ikkje plass til alt
– Det er ikkje vår oppgåve å drive med polemikk. Vi har levert eit fagleg arbeid, seier kommunikasjonsdirektør Ola Anders Skauby i Sokkeldirekoratet.
Hjortelusflugene er spesialiserte parasittar som føder levande ungar og lever heile det vaksne livet nede i pelsen til elg, hjort og rådyr.
Foto via Wikimedia Commons
Svermingstid for hjortelusfluga
Göran Fristorp døydde 3. september. Han vart 76 år gammal.
Foto: Sara Johannessen Meek / NTB
Göran Fristorp (1948–2024)
Det kjem an på storleiken, men det er ein fordel å sleppe å trene inni bilen.
Bene Riobó / Wikimedia commons
I form med bilen
Michael Keaton er attende i den ikoniske rolla som Beetlejuice.
Foto: Warner Bros. Discovery
Beetlejuice Beetlejuice: Nesten dødsfestleg
Sjølv om det er eit gledeleg gjensyn, saknar eg snerten.