JavaScript is disabled in your web browser or browser is too old to support JavaScript. Today almost all web pages contain JavaScript, a scripting programming language that runs on visitor's web browser. It makes web pages functional for specific purposes and if disabled for some reason, the content or the functionality of the web page can be limited or unavailable.

Takk for at du vil dele artikkelen

Den du deler artikkelen med, kan lese og eventuelt lytte til heile artikkelen.
Det gjer vi for at fleire skal oppdage DAG OG TID.

Namnet ditt vert synleg for alle du deler artikkelen med.

MatFeature

Lette dagar

Kva et me i desse dagar? Sjølvsagt noko lett, og det kanskje lettaste eg veit, er spagetti med sitron.

Ei magisk blanding av grøn te, mynteblad og altfor mykje sukker.

Ei magisk blanding av grøn te, mynteblad og altfor mykje sukker.

Foto: Dagfinn Nordbø

MatFeature

Lette dagar

Kva et me i desse dagar? Sjølvsagt noko lett, og det kanskje lettaste eg veit, er spagetti med sitron.

Ei magisk blanding av grøn te, mynteblad og altfor mykje sukker.

Ei magisk blanding av grøn te, mynteblad og altfor mykje sukker.

Foto: Dagfinn Nordbø

Kvar veke les vi inn utvalde artiklar, som abonnentane våre kan lytte til.
Lytt til artikkelen
4210
20240510
4210
20240510

Endeleg kom han, våren. Byen opnar seg, folk opnar seg, og alt ein vil, er å vere utandørs og sjå knoppar sprengje seg ut i fridom.

Det har vore vår misnøyes vinter denne gongen, der eg meir enn ti gonger om dagen har tenkt på korleis eg kan sleppe unna den neste fimbulvinteren, den som me veit kjem, og som kanskje blir endå verre.

Men no? Lukkeleg hiv eg det forbaska ullundertøyet ut av syne og sver på at eg straks skal skaffe meg nokre framifrå gullbillettar som skal ta meg vekk frå neste vinter og til fridomen, vekk frå Ultima Thule, om enn berre for nokre veker, eller helst månader; som skrivande fant har eg ikkje mykje pengar, derav ordet fant, men eg har mykje fridom, noko som er meir verdt enn all verdas harde valuta.

Eg kan ikkje skryte av prangande bustad, fyrig bil eller overprisa klede, men eg kan plutseleg sitje i Lisboa, Antibes eller Essaouira og pusle og skrive for mitt daglege brød og min rimelege vin, kanskje medan eg drikk eit lykkegrønt glas myntete i medinaen i Marrakesh, der eg nok ein gong skal forundre meg over kvifor marokkanarane puttar sukker i absolutt alt dei et og drikk, og kvifor dei sjeldan nyttar chili, men alltid spisskummen i maten.

«Eg undrar meg over kvifor marokkanarane puttar sukker i absolutt alt dei et og drikk.»

Eg kan sitje på ein knøttliten kafé i Marrakesh, du veit der den smale vegen kjem frå det store marknadstorget Jemaa el-Fnaa, mens eit tog av menneske sakte defilerer forbi meg der eg sit med mynteteen – ein eseldrivar, ein kar som dreg ei vogn lasta med ein madrass og eit gammalt kjøleskap, ungdomar på sin fyrste moped med den fyrste kjærasten bakpå, turistar som insisterer på at dei må oppleve alt i heile verda gjennom ei telefonlinse, syltynne hundar på evig jakt etter mat, alt medan ein hær av meir eller mindre ville kattar smyg seg frekt inntil beinet mitt for å oppnå eit eller anna, helst noko med kaloriar.

Eller tvert imot på ein roleg plass ved borga i Lisboa, når turistane har gått heim til det sterile hotellet sitt og eg i fullkomen fred kan beundre dei anarkistiske hustaka i Alfama, den einaste plassen eg kan tenkje meg det ville vore heilt greitt å trekkje mitt aller siste andedrag.

Kva et me i desse dagar? Sjølvsagt noko lett, og det kanskje lettaste eg veit, er spagetti med sitron. Du kokar spagettien i godt salta vatn, 100 gram pasta per person, som italienarane seier, denne oppskrifta er til to. Like før han er ferdig kokt, smeltar du fire skeier smør i ei stor gryte til det boblar, og har i to knuste fedd kvitlauk og to gode skeier raspa sitronskal. Nytt helst økologiske sitronar, eller skrubb dei godt i varmt vatn før bruk.

Kok til du kjenner at det luktar godt, det tek gjerne to korte minutt. Så har du i spagettien, som er al dente, bruk ei tong og legg i litt og litt, så to skeier riven parmesan og til slutt ein kopp av pastavatnet. Lat det heile koke mens du rører, til det formar seg ein saus rundt spagettien. Så har du i to skeier sitronsaft, så to skeier parmesan igjen, alt mens du rører.

Om det vert for tjukt eller klumpar seg, berre ha i meir av pastavatnet. Krydre med salt og nykverna pepar, og smak til om det trengst meir sitron. Server med endå litt meir parmesan og sitronskal, og klipp nokre friske urter over.

Lettare kan det ikkje bli på ein tallerken i desse dagar. Eller jo, du kan jo finne nokre saftige melonar, gjerne to typar, til dømes cantaloupe- eller honningmelon, og skjere dei i fine kubar. Så lagar du små trespyd med annankvar bit av melon, spekeskinke og ferske basilikumblad. Dryp spyda med litt balsamicosirup om du har.

Et du dette, vert du lettare. Du vil få lyst til å sveve over vatna, og ja, kanskje du blir så lett at du flyg av garde, til ein plass du elskar, eller har elska på, kanskje på eit flygande teppe, eller ein hard parkbenk, eller opp mot ein vegg, i ein by du alltid kjem tilbake til, der folk er venlege og har sympati for oss som må kjempe oss gjennom fimbulvintrar i livet vårt, fordi me har gjort den bommerten å busetje oss like ved Nordpolen.

Dagfinn Nordbø er tekstforfattar og satirikar.

post@nordbo.no

Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding

Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.

Endeleg kom han, våren. Byen opnar seg, folk opnar seg, og alt ein vil, er å vere utandørs og sjå knoppar sprengje seg ut i fridom.

Det har vore vår misnøyes vinter denne gongen, der eg meir enn ti gonger om dagen har tenkt på korleis eg kan sleppe unna den neste fimbulvinteren, den som me veit kjem, og som kanskje blir endå verre.

Men no? Lukkeleg hiv eg det forbaska ullundertøyet ut av syne og sver på at eg straks skal skaffe meg nokre framifrå gullbillettar som skal ta meg vekk frå neste vinter og til fridomen, vekk frå Ultima Thule, om enn berre for nokre veker, eller helst månader; som skrivande fant har eg ikkje mykje pengar, derav ordet fant, men eg har mykje fridom, noko som er meir verdt enn all verdas harde valuta.

Eg kan ikkje skryte av prangande bustad, fyrig bil eller overprisa klede, men eg kan plutseleg sitje i Lisboa, Antibes eller Essaouira og pusle og skrive for mitt daglege brød og min rimelege vin, kanskje medan eg drikk eit lykkegrønt glas myntete i medinaen i Marrakesh, der eg nok ein gong skal forundre meg over kvifor marokkanarane puttar sukker i absolutt alt dei et og drikk, og kvifor dei sjeldan nyttar chili, men alltid spisskummen i maten.

«Eg undrar meg over kvifor marokkanarane puttar sukker i absolutt alt dei et og drikk.»

Eg kan sitje på ein knøttliten kafé i Marrakesh, du veit der den smale vegen kjem frå det store marknadstorget Jemaa el-Fnaa, mens eit tog av menneske sakte defilerer forbi meg der eg sit med mynteteen – ein eseldrivar, ein kar som dreg ei vogn lasta med ein madrass og eit gammalt kjøleskap, ungdomar på sin fyrste moped med den fyrste kjærasten bakpå, turistar som insisterer på at dei må oppleve alt i heile verda gjennom ei telefonlinse, syltynne hundar på evig jakt etter mat, alt medan ein hær av meir eller mindre ville kattar smyg seg frekt inntil beinet mitt for å oppnå eit eller anna, helst noko med kaloriar.

Eller tvert imot på ein roleg plass ved borga i Lisboa, når turistane har gått heim til det sterile hotellet sitt og eg i fullkomen fred kan beundre dei anarkistiske hustaka i Alfama, den einaste plassen eg kan tenkje meg det ville vore heilt greitt å trekkje mitt aller siste andedrag.

Kva et me i desse dagar? Sjølvsagt noko lett, og det kanskje lettaste eg veit, er spagetti med sitron. Du kokar spagettien i godt salta vatn, 100 gram pasta per person, som italienarane seier, denne oppskrifta er til to. Like før han er ferdig kokt, smeltar du fire skeier smør i ei stor gryte til det boblar, og har i to knuste fedd kvitlauk og to gode skeier raspa sitronskal. Nytt helst økologiske sitronar, eller skrubb dei godt i varmt vatn før bruk.

Kok til du kjenner at det luktar godt, det tek gjerne to korte minutt. Så har du i spagettien, som er al dente, bruk ei tong og legg i litt og litt, så to skeier riven parmesan og til slutt ein kopp av pastavatnet. Lat det heile koke mens du rører, til det formar seg ein saus rundt spagettien. Så har du i to skeier sitronsaft, så to skeier parmesan igjen, alt mens du rører.

Om det vert for tjukt eller klumpar seg, berre ha i meir av pastavatnet. Krydre med salt og nykverna pepar, og smak til om det trengst meir sitron. Server med endå litt meir parmesan og sitronskal, og klipp nokre friske urter over.

Lettare kan det ikkje bli på ein tallerken i desse dagar. Eller jo, du kan jo finne nokre saftige melonar, gjerne to typar, til dømes cantaloupe- eller honningmelon, og skjere dei i fine kubar. Så lagar du små trespyd med annankvar bit av melon, spekeskinke og ferske basilikumblad. Dryp spyda med litt balsamicosirup om du har.

Et du dette, vert du lettare. Du vil få lyst til å sveve over vatna, og ja, kanskje du blir så lett at du flyg av garde, til ein plass du elskar, eller har elska på, kanskje på eit flygande teppe, eller ein hard parkbenk, eller opp mot ein vegg, i ein by du alltid kjem tilbake til, der folk er venlege og har sympati for oss som må kjempe oss gjennom fimbulvintrar i livet vårt, fordi me har gjort den bommerten å busetje oss like ved Nordpolen.

Dagfinn Nordbø er tekstforfattar og satirikar.

post@nordbo.no

Emneknaggar

Fleire artiklar

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen
Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Høgpatogen fugleinfluensa spreier seg stadig og har no råka mjølkekyr i USA.

Foto: Rodrigo Abd / AP / NTB

DyrFeature

Influensa-alarm

I mars i år blei det slått full smittealarm i USA. Fugleinfluensa er no funne i meir enn 40 mjølkekubesetningar frå ti ulike delstatar.

Arve Nilsen

Foto: Terje Pedersen / NTB

Ordskifte
Gunhild AlvikNyborg

FHI svikter sitt samfunnsoppdrag

«Det er svært viktig at FHI er tydelig overfor publikum på at de ikke jobber med årsaken til long covid.»

Teikning: May Linn Clement

Ordskifte
Halvor Tjønn

Å forveksla aggressor med forsvarar

«Etter at Putin kom til makta hausten 1999, har Russland ført ei heil rad med krigar.»

Den nyfødde kalven.

Den nyfødde kalven.

Foto: Hilde Lussand Selheim

Samfunn
Svein Gjerdåker

Ei ny Ameline er fødd

Vårsøg – også kalla Tripso sidan ho var så skvetten som ung, spissa øyro for ingenting og trippa med beina inn og ut av fjøset – fekk ein ny kalv natt til 13. mai.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

KunstMeldingar

Tungvektar med oppsikts­vekkande manglar

Kunstsilo trona mot blå himmel i Kristiansand på opningsdagen, laurdag 11. mai 2024. Vegen frå idé til ferdig museum har vore lang og prega av konfliktar. Det står att å sjå kva Kunstsilo kan bety for fastbuande og tilreisande. Tangen-samlinga er kanskje verdas største samling av nordisk kunst frå 1900-talet, men er ho representativ for perioden, og er det så nøye?

Mona Louise Dysvik Mørk
I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

I framgrunnen står skulpturen «Le Combattant» (1961) av Sonja Ferlov Mancoba, bronse.

KunstMeldingar

Tungvektar med oppsikts­vekkande manglar

Kunstsilo trona mot blå himmel i Kristiansand på opningsdagen, laurdag 11. mai 2024. Vegen frå idé til ferdig museum har vore lang og prega av konfliktar. Det står att å sjå kva Kunstsilo kan bety for fastbuande og tilreisande. Tangen-samlinga er kanskje verdas største samling av nordisk kunst frå 1900-talet, men er ho representativ for perioden, og er det så nøye?

Mona Louise Dysvik Mørk

les DAG OG TID.
Vil du òg prøve?

Her kan du prøve vekeavisa DAG OG TID gratis i tre veker.
Prøveperioden stoppar av seg sjølv.

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Komplett

Papiravisa
Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis

Digital

Digital utgåve av papiravisa
Digitale artiklar
Digitalt arkiv
Lydavis