Samkøyrd troika
Mischa Maisky hadde ikkje sin beste dag, men godt samspel redda konserten i Håkonshallen.
Cellisten Mischa Maisky med borna Sasha og Lily i Håkonshallen.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Erland Cooper.
Foto: Alex Kozobolis
Morgon og kveld
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Erland Cooper.
Foto: Alex Kozobolis
Morgon og kveld
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Festspelkonsert
Rakhmaninov, Sjostakovitsj, Schumann, Brahms:
Kammermusikk
Maisky Trio
Håkonshallen, fredag 24. mai
Mischa Maisky er ein av vår tids mest kjende cellistar. Sceneoppsynet er flamboyant – og ganske utstudert, for med nedknept skjorte og glimande smykke likar han å kasta på den veldige manken i dei snøgge satsane. Han kallar seg verdsborgar, for «celloen min er italiensk, strengene tyske og bogen fransk».
Livet hans har då òg vore uvanleg internasjonalt og omskifteleg. Han blei fødd i Riga av ukrainske foreldre i 1948, og i Moskva studerte han lenge under 1900-talets største cellist, Mstislav Rostropovitsj. Kjøpet av ein kassettspelar på svartebørsen i 1970 resulterte i to år i sovjetisk arbeidsleir. Etterpå fekk han israelsk statsborgarskap, og i dag bur han, av alle stader, i Waterloo.
Familiekonsert
Det var altså ei legende publikum fekk oppleva i Håkonshallen, sjølv om dette ikkje var hans beste dag på podiet. Med sonen Sascha på fiolin og dottera Lily på klaver utgjer han Maisky Trio, eit samspelt ensemble som opna med Trio élégiaque nr. 1 i g-moll av Sergej Rakhmaninov (1873–1943). Dei svulmande melodiane og den tonerike klaverparten i dette ungdomsverket peikar fram mot dei meir kjende klaverkonsertane hans.
Mischa Maisky framførte også nokre songar av Robert Schumann (1810–1856), omarbeidde for cello og klaver. Desse fungerte berre delvis. Cellisten brydde seg ikkje om den naturlege fraseringa i songstemma, frasane blei difor uformelege og klangen for massiv i høve til klaveret. Meir stringens hadde tolkinga av Johannes Brahms’ (1833–1897) Klavertrio nr. 3 i c-moll, op 101.
Sure overtonar
Sjølv om Dmitrij Sjostakovitsjs (1906–1975) Klavertrio nr. 2 i e-moll, op. 67, var stykket der Mischa Maisky sleit mest teknisk, blei dette ståande som høgdepunktet under konserten musikalsk sett. Det grunnsolid komponerte og emosjonelt opprivande stykket frå 1944 byrjar ukonvensjonelt, med eit langt soloparti der celloen spelar flageolettar (lydsvake overtonar). Denne opninga blei ei absurd oppleving, for intonasjonen var heilt på viddene, og nokre flageolettar blei heilt kvelte. Men den gamle meisteren heldt maska og spelte i veg med vand gestus – noko anna kunne han jo ikkje gjera – fram til borna kom til med sine melodiar i ein trestemmig kanon.
Dei to presterte utmerkt, og farens spel friskna også snart til. Den burleske andresatsen «Allegro con brio» var ein samspelsmessig kraftprestasjon; ein merka at musikarane tenkte likt, anda likt og følte likt. Å vera vitne til denne type musikantisk vekselverknad var det som redda kvelden.
Sjur Haga Bringeland
Sjur Haga Bringeland er musikar, musikkvitar og fast musikkmeldar i Dag og Tid.
Er du abonnent? Logg på her for å lese vidare.
Digital tilgang til DAG OG TID – heilt utan binding
Prøv ein månad for kr 49.
Deretter kr 199 per månad. Stopp når du vil.
Festspelkonsert
Rakhmaninov, Sjostakovitsj, Schumann, Brahms:
Kammermusikk
Maisky Trio
Håkonshallen, fredag 24. mai
Mischa Maisky er ein av vår tids mest kjende cellistar. Sceneoppsynet er flamboyant – og ganske utstudert, for med nedknept skjorte og glimande smykke likar han å kasta på den veldige manken i dei snøgge satsane. Han kallar seg verdsborgar, for «celloen min er italiensk, strengene tyske og bogen fransk».
Livet hans har då òg vore uvanleg internasjonalt og omskifteleg. Han blei fødd i Riga av ukrainske foreldre i 1948, og i Moskva studerte han lenge under 1900-talets største cellist, Mstislav Rostropovitsj. Kjøpet av ein kassettspelar på svartebørsen i 1970 resulterte i to år i sovjetisk arbeidsleir. Etterpå fekk han israelsk statsborgarskap, og i dag bur han, av alle stader, i Waterloo.
Familiekonsert
Det var altså ei legende publikum fekk oppleva i Håkonshallen, sjølv om dette ikkje var hans beste dag på podiet. Med sonen Sascha på fiolin og dottera Lily på klaver utgjer han Maisky Trio, eit samspelt ensemble som opna med Trio élégiaque nr. 1 i g-moll av Sergej Rakhmaninov (1873–1943). Dei svulmande melodiane og den tonerike klaverparten i dette ungdomsverket peikar fram mot dei meir kjende klaverkonsertane hans.
Mischa Maisky framførte også nokre songar av Robert Schumann (1810–1856), omarbeidde for cello og klaver. Desse fungerte berre delvis. Cellisten brydde seg ikkje om den naturlege fraseringa i songstemma, frasane blei difor uformelege og klangen for massiv i høve til klaveret. Meir stringens hadde tolkinga av Johannes Brahms’ (1833–1897) Klavertrio nr. 3 i c-moll, op 101.
Sure overtonar
Sjølv om Dmitrij Sjostakovitsjs (1906–1975) Klavertrio nr. 2 i e-moll, op. 67, var stykket der Mischa Maisky sleit mest teknisk, blei dette ståande som høgdepunktet under konserten musikalsk sett. Det grunnsolid komponerte og emosjonelt opprivande stykket frå 1944 byrjar ukonvensjonelt, med eit langt soloparti der celloen spelar flageolettar (lydsvake overtonar). Denne opninga blei ei absurd oppleving, for intonasjonen var heilt på viddene, og nokre flageolettar blei heilt kvelte. Men den gamle meisteren heldt maska og spelte i veg med vand gestus – noko anna kunne han jo ikkje gjera – fram til borna kom til med sine melodiar i ein trestemmig kanon.
Dei to presterte utmerkt, og farens spel friskna også snart til. Den burleske andresatsen «Allegro con brio» var ein samspelsmessig kraftprestasjon; ein merka at musikarane tenkte likt, anda likt og følte likt. Å vera vitne til denne type musikantisk vekselverknad var det som redda kvelden.
Sjur Haga Bringeland
Sjur Haga Bringeland er musikar, musikkvitar og fast musikkmeldar i Dag og Tid.
Les også
Harald Eia og Nils Brenna analyserer personlegdomen til Leif Ove Andsnes.
Foto: Synne Sofi Bårdsdatter Bønes
Pianist på divanen
Les også
Erland Cooper.
Foto: Alex Kozobolis
Morgon og kveld
Les også
Foto: Thor Brødreskift
Vivaldi på hardingfele
Les også
Symfoni nr. 8 er Mahler på sitt mest monumentale.
Foto: Thor Brødreskift
Gigantomani i Grieghallen
Les også
Leif Ove Andsnes og Bertrand Chamayou ved klaveret i Grieghallen.
Foto: Thor Brødreskift
Å smila til lagnaden
Fleire artiklar
Fekk ikkje plass til alt
– Det er ikkje vår oppgåve å drive med polemikk. Vi har levert eit fagleg arbeid, seier kommunikasjonsdirektør Ola Anders Skauby i Sokkeldirekoratet.
Hjortelusflugene er spesialiserte parasittar som føder levande ungar og lever heile det vaksne livet nede i pelsen til elg, hjort og rådyr.
Foto via Wikimedia Commons
Svermingstid for hjortelusfluga
Göran Fristorp døydde 3. september. Han vart 76 år gammal.
Foto: Sara Johannessen Meek / NTB
Göran Fristorp (1948–2024)
Det kjem an på storleiken, men det er ein fordel å sleppe å trene inni bilen.
Bene Riobó / Wikimedia commons
I form med bilen
Michael Keaton er attende i den ikoniske rolla som Beetlejuice.
Foto: Warner Bros. Discovery
Beetlejuice Beetlejuice: Nesten dødsfestleg
Sjølv om det er eit gledeleg gjensyn, saknar eg snerten.